اونیل، یوجین (۱۸۸۸ـ۱۹۵۳): تفاوت میان نسخه‌ها

|پست تخصصی =

|باشگاه =

نمایش‌نامه‌نویس امریکایی. عمـوماً بـزرگ‌ترین نمایش‌نامه‌نویس امریکا شمرده می‌شود. نمایش‌نامه‌هایش باوجود غم‌باربودن، حال‌وهوایی واقع‌بینانه و عمدتاً قالبی نوپردازانه دارند و از اکسپرسیونیسم آلمانی، [[استریندبرگ، اوگوست (۱۸۴۹ـ۱۹۱۲)|استریندبرگ]]<ref>Strindberg </ref>&nbsp;و [[فروید، زیگموند (۱۸۵۶ـ۱۹۳۹)|فروید]] تأثیر پذیرفته‌اند، و با نمایش‌های بازاری عاشقانه و ملودرام عصر تفاوت فاحش داشتند. از آثار اوست: ''آن سوی افق<ref>Beyond the Horizon</ref>''&nbsp;(۱۹۲۰) و ''آنا کریستی<ref>Anna Christie</ref>''&nbsp;(۱۹۲۱)، که هر دو برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>&nbsp;شدند، ''امپراتور جونز<ref>The Emperor Jones</ref>''&nbsp;(۱۹۲۰)، ''میمون پشمالو<ref>The Hairy Ape</ref>''&nbsp;(۱۹۲۲)، ''هوس زیر درختان نارون<ref>Desire Under the Elms</ref>''&nbsp;(۱۹۲۴)، ''یخ‌فروش می‌آید<ref>The Iceman Cometh</ref>''&nbsp;(۱۹۴۶)، و نمایش‌نامۀ حسب‌حال‌گونۀ ''[[سفر دراز روز در شب]]<ref>A Long Day’s Journey into Night</ref>''&nbsp;(۱۹۵۶؛ نوشته‌شده در ۱۹۴۱) که پس از مرگش انتشار یافت و آن هم برندۀ جایزۀ پولیتزر شد. در ۱۹۳۶ [[نوبل، جایزه|جایزۀ ادبی نوبل]] دریافت کرد. پدر و مادرش، هردو بازیگر نمایش بودند. مناسبات جنجالی اعضای خانواده‌اش بعدها به بن‌مایۀ اصلی نمایش‌نامه‌های او بدل شد. از جست‌وجوی طلا، دریانوردی و بازیگری تجارب مختلف کسب کرد. ''خداوند بزرگ براون<ref>The Great God Brown</ref>''&nbsp;(۱۹۲۵)، ''وقفۀ عجیب<ref>Strange Interlude</ref>''&nbsp;(۱۹۲۸؛ که پنج ساعت به درازا می‌کشد)، ''سوگواری زیبنده الکتراست<ref>Mourning Becomes Electra</ref>''&nbsp;(۱۹۳۱؛ نمایش‌نامه‌ای سه‌بخشی که از اورستس<ref>Orestes </ref>، اسطورۀ یونانی، مایه می‌گیرد) و ''ماهی برای فرزند نامشروع<ref>A Moon for the Misbegotten</ref>''&nbsp;(۱۹۴۷؛ نوشته‌شده در ۱۹۴۳) از دیگر نمایش‌نامه‌های اوست.