دهمین دوره جشنواره فیلم فجر: تفاوت میان نسخه‌ها

در این دوره در کنار بخش بین‌الملل که غیر رقابتی بود، و از مهم‌ترین بخش‌های آن می‌توان به بزرگ‌داشت [[برگمان، اینگمار (۱۹۱۸ـ۲۰۰۷)|اینگمار برگمان]] و [[کوروساوا، آکیرا (۱۹۱۰ـ۱۹۹۸)|آکیرا کوروساوا]] اشاره کرد، رقابت در بخش سینمای ایران بسیار داغ بود. [[بیضایی، بهرام|بهرام بیضایی]] با فیلم ''مسافران'' توانست نظر مثبت منتقدان، تماشاگران و هیات داوران را به خود جلب کند. [[بنی اعتماد، رخشان (تهران ۱۳۳۳ش)|رخشان بنی‌اعتماد]] پس از ساخت سه فیلم، با ''نرگس''، در جشنواره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ حضور پیدا کرد و با رویکردی نو به مضمونی مشابه با سینمای خیابانی و اعتراض‌آمیز پیش از انقلاب آمده بود. کسب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی تاکیدی بر این گواه بود. [[مخملباف، محسن|محسن مخملباف]] در ادامه‌ی رویکردی مغایر با سال‌های ابتدای فیلم‌سازی‌اش، تاریخ سینمای ایران را با ''ناصرالدین شاه آکتور سینما'' مرور کرد که به شدت مورد پسند تماشاگران قرار گرفت. علی حاتمی نیز با فیلم ''دلشدگان'' نشان داد که به راستی شاعر سینمای ایران است. [[مهدی صباغ زاده|مهدی صباغ‌زاده]] بهترین فیلم کارنامه‌ی فیلم‌سازی‌اش را تا سال‌ها بعد، در جشنواره‌ی دهم فجر ارائه کرد: ''خانه‌ی خلوت''. این فیلم حاوی یکی از بهترین بازی‌های کارنامه‌ی [[انتظامی، عزت الله|عزت‌الله انتظامی]] است که برایش سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را هم به همراه داشت. یکی از پدیده‌های جشنواره‌ی دهم [[مجیدی، مجید (تهران ۱۳۳۸ش)|مجید مجیدی]] بود که پس از ده سال بازیگری در آثار نه چندان مطرح دهه‌ی 1360ش، با ساخت فیلم ''بدوک'' راه خود را به عنوان یک کارگردان مطرح در سینما باز کرد. [[داودنژاد، علیرضا (تهران ۱۳۳۲ش)|علیرضا داوودنژاد]] نیز با فیلم نیاز یکی از بهترین آثار کارنامه‌ی فیلم‌سازی خود را رقم زد و سیمرغ بلورین بهترین فیلم را از آن خود کرد. از دیگر فیلم‌های خوب این دوره می‌توان به ''هور در آتش'' (عزیزالله حمیدنژاد) اشاره کرد. از نکات قابل توجه این جشنواره نمایش دو فیلم اسکاری آن سال‌ها، ''با گرگها می‌رقصد'' ([[کاستنر، کوین|کوین کاستنر]]) و ''رانندگی برای خانم دیزی'' (بروس برسفورد)، بود که فیلم کاستنر اجازه‌ی نمایش عمومی را هم یافت و رکورد فروش را در تهران شکست.