سوجو: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
سوجو (Suzhou)<br/> (یا: سوچو<ref>Soochow</ref>؛ نام سابق: ووشین<ref>Wuhsien</ref>) شهری در استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu </ref>، [[چین]]، در جنوب دلتای رود [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang River</ref> و شرق [[کانال بزرگ]]<ref>Grand Canal</ref>، با | سوجو (Suzhou)<br/> (یا: سوچو<ref>Soochow</ref>؛ نام سابق: ووشین<ref>Wuhsien</ref>) شهری در استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu </ref>، [[چین]]، در جنوب دلتای رود [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang River</ref> و شرق [[کانال بزرگ]]<ref>Grand Canal</ref>، با 12,748,252 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 8,657 کیلومتر مربع مساحت. قدمت آن به حدود سال ۱۰۰۰پم میرسد و به سبب داشتن شبکهای از پلها و آبراهها به ونیز شرق<ref>Venice of the East</ref> شهرت دارد. علاوه بر ابریشمدوزی و گلدوزی سنتی و سایر [[صنایع دستی]]، دارای صنایع [[کاغذسازی]]، مواد شیمیایی، [[الکترونیک]]، و تجهیزات [[ارتباطات راه دور]] است. این شهر بر روی گروه جزایری در شرق دریاچۀ تای<ref>Lake Tai</ref> بنا شده است. از قرن ۷م سوجو نام گرفت. در [[قرون وسطا]]، شکوه و عظمت خاصی داشت؛ ظاهراً [[مارکو پولو]]<ref>Marco Polo</ref>، جهانگرد ونیزی، از آن دیدن کرده است. بیشتر محلههای قدیمی شهر در [[تایپینگ، شورش|شورش تایپینگ]]<ref>Taiping Rebellion</ref> (۱۸۶۰ـ۱۸۶۳) ویران شدند، اما بسیاری از پلهای سنگی، کانالها، باغها، معابد و [[پاگودا]]<ref>pagoda</ref>های آن باقی ماندهاند. | ||
| | ||
نسخهٔ ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۰
سوجو (Suzhou)
(یا: سوچو[۱]؛ نام سابق: ووشین[۲]) شهری در استان جیانگسو[۳]، چین، در جنوب دلتای رود چانگ جیانگ[۴] و شرق کانال بزرگ[۵]، با 12,748,252 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 8,657 کیلومتر مربع مساحت. قدمت آن به حدود سال ۱۰۰۰پم میرسد و به سبب داشتن شبکهای از پلها و آبراهها به ونیز شرق[۶] شهرت دارد. علاوه بر ابریشمدوزی و گلدوزی سنتی و سایر صنایع دستی، دارای صنایع کاغذسازی، مواد شیمیایی، الکترونیک، و تجهیزات ارتباطات راه دور است. این شهر بر روی گروه جزایری در شرق دریاچۀ تای[۷] بنا شده است. از قرن ۷م سوجو نام گرفت. در قرون وسطا، شکوه و عظمت خاصی داشت؛ ظاهراً مارکو پولو[۸]، جهانگرد ونیزی، از آن دیدن کرده است. بیشتر محلههای قدیمی شهر در شورش تایپینگ[۹] (۱۸۶۰ـ۱۸۶۳) ویران شدند، اما بسیاری از پلهای سنگی، کانالها، باغها، معابد و پاگودا[۱۰]های آن باقی ماندهاند.