آرنیوس، سوانته اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷): تفاوت میان نسخه‌ها

|ملیت=سویدی

دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳، به‌‌سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت (الکترولیز)<ref>electrolysis</ref>&nbsp;جایزۀ نوبل شیمی گرفت. در ۱۹۰۵، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به‌سبب نشرِ دی‌اکسید کربن، دی‌اکسید ناشی از سوختن سوخت‌های فسیلی، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در الکترولیت به یون‌های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان الکتریسیته را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر اوپسالا<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در استکهلم درس خواند و در زمینۀ کار با محلول‌ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر اروپا به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱). در ۱۹۰۵، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref>&nbsp;در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵ به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref>&nbsp;نوشت، ازجمله دربارۀ شفق قطبی‌شمالی، و انتقال مواد زنده (هاگ‌ها) در فضا، از یک سیاره به سیاره دیگر.