نانکارو، کانلن: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۸: | خط ۲۸: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}} | }} نانکارو، کانلن (1912-1997) Nanccarrow, Conlon | ||
آهنگساز | [[پرونده:Nanccarrow, Conlon.jpg|بندانگشتی|کانلن نانکارو]] | ||
[[پرونده:Nanccarrow, Conlon1.jpg|بندانگشتی|کانلن نانکارو]] | |||
آهنگساز امریکایی. او با استفاده از یک پیانوی خودنواز بهشکل [[سینتی سایزر|سینتیسایزر]]، که رُلهای آن با دست پانچ میشد، به تجربه با ترکیبهایی از ریتم و سرعت، برگرفته از ریاضیات، پرداخت و این تجربهها را در 37 اتود برای پیانوی خودنواز (1950-1968) ارائه داد، آثاری با تداومی خلسهآور که تحسین و ستایش نسل جوان آهنگسازان [[مینیمالیسم|مینیمالیست]] را برانگیختند. او در کالج ـ کنسرواتوار سینسیناتی (1929ـ1932) و بعد زیرنظر اسلومینسکی و [[سشنز، راجر|سِشنز]] در [[بوستون|بوستون]] تحصیل کرد. پس از شرکت در جنگ داخلی اسپانیا در سالهای 1940ـ1981 در [[مکزیک]] اقامت گزید. مشخصۀ برجستۀ موسیقی او سوراخهایی است که روی رُلهای پیانوی خودنواز ایجاد میکند، هرچند این آثار با وسایل دیگری نیز نواخته شدهاند، مثل [[کوآرتت زهی|کوآرتت زهی]] شمارۀ 3 که نخستین بار در 1988 توسط گروه کوآرتت آردیتّی بهاجرا درآمد. از جمله آثار اوست: مجلسی و تکنوازی بلوز و پرلود برای پیانو (1935)، توکاتا برای [[ویولن|ویولن]] و [[پیانو]] (1935)، [[سپتت|سِپتت]] (1940)، سوناتینا برای پیانو (1940)، تریو برای [[کلارینت|کلارینت]]، [[فاگوت|فاگوت]]، و پیانو (1943)، سوییت برای ارکستر (1943) و سه کوآرتت زهی. | |||
<br /> | <br /> | ||