بهزاد رضوی نیا: تفاوت میان نسخه‌ها

رضوی‌نیا در سال‌های پایانی دبیرستان در مسابقه‌های هنری تهران و سراسری ایران متوالیاً به مقام اول دست یافت (1347- 1349). با اتمام دبیرستان، به صورت جدی به همکاری با رادیو پرداخت و مدتی نیز با گروه کر اپرای تهران همکاری کرد (طی سال ۱۳۴۹). در سال ۱۳۵۱ به دعوت گروه موسیقی تلویزیون، در برنامه‏‌های ساز و آواز گروه‌نوازی، هم‌نوازی و تک‌نوازی شروع به همکاری نمود. در همان سال، به همراهی گروه پژواک، برای معرفی و اجرای موسیقی ایرانی سفرهایی به کشورهای آسیایی، اروپایی و آمریکا داشت. در سال ۱۳۵۳ با گروه اساتید موسیقی همراه شد و در کنار اشخاصی چون [[پایور، فرامرز (تهران ۱۳۱۱ش ـ ۱۳۸۸)|فرامرز پایور]]، [[کسایی، حسن (اصفهان ۱۳۰۷ـ۱۳۹۱ش)|حسن کسایی]]، [[بهاری، علی اصغر (تهران ۱۲۸۶ـ ۱۳۷۶ش)|علی‌اصغر بهاری]] و [[شهناز، جلیل (اصفهان ۱۳۰۰ـ۱۳۹۲ش)|جلیل شهناز]] برنامه‌های متعددی اجرا کرد. او همچنین طی سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ با گروه جلیل شهناز، گروه اصغر بهاری، گروه سماعی، ارکستر سازهای ایرانی (ارکستر مفتاح) و برنامه‌ی تک‌نوازان رادیو همکاری کرده است.  

رضوی‌نیا در طول سال‌های فعالیتش با ارکستر سنتی شماره 1، ارکستر بزرگ صدا و سیما و ارکستر صبا همکاری داشته و به همراهی [[ملک، اسدالله (تهران ۱۳۲۰ـ همان جا ۱۳۸۰ش)|اسدالله ملک]] گروه هم‌نوازان را پایه‌گذاری کرده است. او همراه گروه تک‌نوازان ([[شریف، فرهنگ (آمل ۱۳۱۲ش)|فرهنگ شریف]]، اسدالله ملک، [[نریمان، منصور (مشهد ۱۳۱۴ش )|منصور نریمان]]، [[توکل، فضل الله (۱۳۲۱ش)|فضل‌الله توکل]] و [[ملک، جهانگیر (تهران ۱۳۱۱ـ همان جا ۱۳۸۱ش)|جهانگیر ملک]]) 600 برنامه تولید کرده‌اند که از این میان 400 برنامه به تنبک‌نوازی او اختصاص داشته است. ''ساز و نوای 1 و 2 و 3، سماع'' (تک‌نوازی با عود منصور نریمان)، ''تنها رفتی'' (با پیانوی ملک‌پور)، ''جان عاشق، چراغی از علی دارم، غزل‌خوان و یاد فردین'' (با صدای [[ایرج (کاشان ۱۳۱۲ش)|ایرج]]) از آلبوم‌های منتشرشده‌ی اوست.