سوندهایم، استیفن: تفاوت میان نسخه‌ها

سوندهایم، استیفن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۹

۳۹ بایت حذف‌شده ، ۶ ماه پیش

بدون خلاصۀ ویرایش

Automoderated users، ربات‌ها، دیوان‌سالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار

۴۷٬۷۳۶

ویرایش

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 (نام کامل: استیفن جاشوآ سوندهایم<ref>Stephen Joshua Sondheim</ref>) آهنگساز و ترانه‌سرای‌ آمریکایی‌. معتبرترین آهنگساز تاریخ تئاتر [[برادوی]]<ref>Broadway Theatre</ref> و سرایندۀ اشعار ''داستان‌ وست‌ ساید'' [[برنستاین، لئونارد|برنستاین‌]] (1957) و ''کولی‌ استاین‌'' (1959) بود. بعدها برای‌ نمایش‌هایی‌ مثل ''در راه‌ دادگاه‌ اتفاق‌ خنده‌داری‌ افتاد'' (1962)، ''یک‌شنبه‌ در پارک‌ با جورج'' (1984)، و به‌ ''درون‌ جنگل'' (1987) موسیقی‌ و شعر ساخت‌.
-سوندهایم‌ در کالج‌ ویلیامز<ref>Williams College</ref>، [[ماساچوست|ماساچوست‌]]، و زیر نظر [[بابیت، میلتون (۱۹۱۶)|میلتون‌ بابیت‌]]<ref>Milton Babbitt</ref>، آهنگساز، تحصیل‌ کرد. وی که کارش را به عنوان دستیار در موزیکالی از همرستاین<ref>Oscar Hammerstein II</ref> شروع کرده بود، پس از پایان مدرسه کارش را با موزیکال ''شب شنبه''<ref>''Saturday Night''</ref> در برادوی (۱۹۵۳) پی گرفت و پس از آشنایی با برنستاین موسیقی اجرایی از «[[رومئو و ژولیت]]» را در سال ۱۹۵۷ نوشت. درخشش وی در سال ۱۹۶۹ با ''کمپانی''<ref>''Company''</ref> رقم خورد و اولین تونی<ref>Tony Award</ref> را برای وی به ارمغان آورد. سال بعد ''حماقت‌ها''<ref>''Follies''</ref> به کسب جایزۀ تونی دیگری برای او انجامید و ''موسیقی یک شب کوچک''<ref>''A Little Night Music''</ref> که سال ۱۹۷۳ بر مبنای رمانسی [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)|چخوفی]] با عنوان «''لبخندهای یک شب تابستانی''<ref>''Smiles of a Summer Night''</ref>» از [[برگمان، اینگمار (۱۹۱۸ـ۲۰۰۷)|اینگمار برگمان]] ساخته شد، موفقیت او را برای همیشه تثبیت کرد. از موفقیت‌های متأخرتر سوندهایم در برادوی می‌توان از ''یک‌شنبه در پارک با جورج''<ref>''Sunday in the Park with George''</ref> یاد کرد که برای آن در سال ۱۹۸۵ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref> را برد. آخرین نمایش موزیکال وی ''نمایش جاده‌ای''<ref>''Road Show''</ref> بود که نخست در سال 2003 در شیکاگو به روی صحنه رفت و چند سال بعد به برادوی رسید. وی سازندۀ موسیقی متن فیلم‌های سینمایی هم بود؛ از جمله فیلم ''استاویسکی''<ref>''Stavisky''</ref> (به کارگردانی [[رنه، آلن (۱۹۲۲)|آلن رنه]] در سال ۱۹۷۴) و موسیقی ترانۀ دیر یا زود<ref>''Sooner or Later''</ref> (به خوانندگی [[مدونا]]) که سال ۱۹۹۱ برای ساخت آن موفق به کسب [[اسکار، جایزه|اسکار]] شد.
+سوندهایم‌ در کالج‌ ویلیامز<ref>Williams College</ref>، [[ماساچوست|ماساچوست‌]]، و زیر نظر [[بابیت، میلتون (۱۹۱۶)|میلتون‌ بابیت‌]]<ref>Milton Babbitt</ref>، آهنگساز، تحصیل‌ کرد. وی که کارش را به عنوان دستیار در موزیکالی از همرستاین<ref>Oscar Hammerstein II</ref> شروع کرده بود، پس از پایان مدرسه کارش را با موزیکال ''شب شنبه''<ref>''Saturday Night''</ref> در برادوی (۱۹۵۳) پی گرفت و پس از آشنایی با برنستاین موسیقی اجرایی از «[[رومئو و ژولیت]]» را در سال ۱۹۵۷ نوشت. درخشش وی در سال ۱۹۶۹ با ''کمپانی''<ref>''Company''</ref> رقم خورد و اولین تونی<ref>Tony Award</ref> را برای وی به ارمغان آورد. سال بعد ''حماقت‌ها''<ref>''Follies''</ref> به کسب جایزۀ تونی دیگری برای او انجامید و ''موسیقی یک شب کوچک''<ref>''A Little Night Music''</ref> که سال ۱۹۷۳ بر مبنای رمانسی [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)|چخوفی]] با عنوان «''لبخندهای یک شب تابستانی''<ref>''Smiles of a Summer Night''</ref>» از [[برگمان، اینگمار (۱۹۱۸ـ۲۰۰۷)|اینگمار برگمان]] ساخته شد، موفقیت او را برای همیشه تثبیت کرد. از موفقیت‌های متأخرتر سوندهایم در برادوی می‌توان از ''یک‌شنبه در پارک با جورج''<ref>''Sunday in the Park with George''</ref> یاد کرد که برای آن در سال ۱۹۸۵ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref> را برد. آخرین نمایش موزیکال وی ''نمایش جاده‌ای''<ref>''Road Show''</ref> بود که نخست در سال 2003 در شیکاگو به روی صحنه رفت و چند سال بعد به برادوی رسید. وی سازندۀ موسیقی متن فیلم‌های سینمایی هم بود؛ از جمله فیلم ''استاویسکی''<ref>''Stavisky''</ref> (به کارگردانی [[رنه، آلن (۱۹۲۲)|آلن رنه]] در سال ۱۹۷۴) و موسیقی ترانۀ دیر یا زود<ref>''Sooner or Later''</ref> (به خوانندگی [[مدونا]]) که سال ۱۹۹۱ برای ساخت آن موفق به کسب اسکار شد.
 از دیگر نمایش‌هایی‌ که‌ موسیقی‌ و شعرشان‌ کار او بود به  ''اوورتورهای‌ پاسیفیک‌''<ref>''Pacific Overtures''</ref> (1976)، ''سوینی‌ تاد''<ref>''Sweeney Todd''</ref> (1979)، ''آدمکش‌ها''<ref>''Assassins''</ref> (1990)، و ''پاسیون‌''<ref>''Passion''</ref> (1994) می‌توان‌ اشاره‌ کرد.
-نمایش‌های سوندهایم از کمدی ''اتفاق خنده‌داری که در راه تالار نشست رخ داد''<ref>''A Funny Thing Happened on the Way to the Forum''</ref> تا نمایش ''کمپانی'' و ''سوینی تاد'' و نمایش تجربی ''اورتورهای پاسیفیک‌''، همه موجب تحول در صحنه‌های نمایش برادوی شدند و به پیشرفت آن کمک کردند. سوندهایم که از دستیاران اسکار همرستاین دوم بود، به آرامی از سنت‌های ملودیک تئاتری دور شد و مضامین و ساختارهای پیچیده و ناهمگون موسیقی کلاسیک قرن بیستم را وارد نمایش‌های برادوی کرد. از آثار وی اقتباس‌های متعددی در هالیوود شده است؛ از جمله اقتباس از ''سوینی تاد'' که در سال ۲۰۰۷ با بازی [[جانی دپ]] توسط [[برتون، تیم (۱۹۶۰)|تیم برتون]] انجام شد. اقتباس از ''به درون جنگل'' توسط سونی با بازی [[استریپ، مریل|مریل استریپ]] در سال ۲۰۱۴.
+نمایش‌های سوندهایم از کمدی ''اتفاق خنده‌داری که در راه تالار نشست رخ داد''<ref>''A Funny Thing Happened on the Way to the Forum''</ref> تا نمایش ''کمپانی'' و ''سوینی تاد'' و نمایش تجربی ''اورتورهای پاسیفیک‌''، همه موجب تحول در صحنه‌های نمایش برادوی شدند و به پیشرفت آن کمک کردند. سوندهایم که از دستیاران اسکار همرستاین دوم بود، به آرامی از سنت‌های ملودیک تئاتری دور شد و مضامین و ساختارهای پیچیده و ناهمگون موسیقی کلاسیک قرن بیستم را وارد نمایش‌های برادوی کرد. از آثار وی اقتباس‌های متعددی در هالیوود شده است؛ از جمله اقتباس از ''سوینی تاد'' که در سال ۲۰۰۷ با بازی [[جانی دپ]] توسط [[برتون، تیم|تیم برتون]] انجام شد. اقتباس از ''به درون جنگل'' توسط سونی با بازی [[استریپ، مریل|مریل استریپ]] در سال ۲۰۱۴.
 وی که برندۀ یک [[اسکار، جایزه|جایزه اسکار]]، هشت جایزۀ تونی، چندین [[جایزه گرمی|جایزۀ گرمی]] و یک جایزۀ پولیتزر بود، از سوی فرانک ریچ<ref>Frank Rich</ref> از [[نیویورک تایمز]] به عنوان «بزرگترین و شاید مشهورترین فرد در تئاتر موزیکال» نامیده شد. سوندهایم از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۱ رییس «انجمن نمایشنامه‌نویسان آمریکا» بود و به افتخار هشتادمین سال تولد وی «تئاتر هنری میلر<ref>Henry Miller</ref>» در سپتامبر ۲۰۱۰ به نام «تئاتر استیفن سوندهایم» تغییر نام داد. در نودمین سالگرد تولد وی نیز تئاتر کویینز<ref>Queen's Theatre</ref> در وست اند لندن<ref>West End of London</ref> به نام این آهنگساز شد. وی سال ۲۰۱۱ جایزۀ ویژه از جوایز اولیویه<ref>Laurence Olivier Award</ref> را دریافت کرد و سال ۲۰۱۵ مدال آزادی ریاست جمهوری آمریکا را از [[اوباما، باراک حسین (هاوایی ۱۹۶۱)|اوباما]] گرفت.