ابن اشعث: تفاوت میان نسخه‌ها

ابن اَشْعَث (  ـ۸۵ق)<br>(عبدالرحمن بن محمد بن اشعث کِندی) از شخصیت‌های نظامی و سیاسی [[بنی امیه|بنی‌امیّه]]. وی از نوادگان [[اشعث بن قیس کندی|اشعث بن قیس]] بود. اشعث و فرزندانش ابتدا با خاندان حضرت [[علی]] (ع) روابط حسنه و نیکو داشتند اما این روابط به‌تدریج به سردی و سپس به دشمنی گرایید. حضور ابن اشعث در صحنۀ سیاست در جلسۀ پدر وی، محمّد بن اشعث، با [[عبیدالله بن زیاد|عُبیدالله بن زیاد]] بود که عبدالرحمن پدر را از محل اختفای [[مسلم بن عقیل]] آگاه ‌ساخت. او در این زمان همراه قبیله‌اش در معیت زبیریان بود. وی در اوایل سال ۶۷‌ق به [[بصره]] مراجعت کرد، تا در جنگ علیه [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار]] به پدر خود کمک کند. قتل محمد بن اشعث و فرزندانش در این حادثه نفرت عبدالرحمن را نسبت به شیعیان برانگیخت و او درصدد انتقام برآمد. ابن اشعث پس از مرگ پدرش به‌رغم حضور برادران بزرگ‌تر، در سن ۲۷‌سالگی رهبری قبیلۀ خود را به عهده گرفت. پس از به قدرت رسیدن [[مروان بن حکم]]، خلیفه اموی، وی که از بستگان [[حجاج بن یوسف ثقفی|حَجاج]] بود، از سوی او به حکومت سیستان منصوب شد. ولی چندی بعد با حجاج اختلاف پیدا کرد و علیه او شورید و [[کرمان، استان|کرمان]] و [[فارس، استان|فارس]] را متصرف شد. سرانجام در جنگ با حجاج شکست خورد و خودکشی کرد.<br><!--11023200-->