ابن باجه: تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>(شهرت ابوبکر محمد بن یحیی بن صائغ) فیلسوف، دانشمند و دولتمرد مسلمان اندلسی. در سَرقُسطَه ([[ساراگوسا، شهر|ساراگوسا]]) به دنیا آمد. در جوانی به وزارت ابن تفلویت، از امرای سرقسطه، رسید و در دورۀ کوتاه وزارتش در ادارۀ امور سیاسی و اجتماعی موفق بود. احتمالاً در ۵۰۹‌ق به سفارت نزد عمادالدوله رفته و به فرمان وی زندانی شده است. ابن باجه ظاهراً پس از آزادی از زندانِ عمادالدوله دیگر به سرقسطه بازنگشت و به بلنسیه ([[والنسیا، شهر (اسپانیا)|والِنسیا]]) رفت. وی پس از سقوط سرقسطه به‌دست مسیحیان، راهی مغرب شد و در سر راهش، در شهر شاطِبه (خاتیوا)، توسط ابواسحاق ابراهیم بن یوسف، فرماندار شهر، زندانی شد (ظاهراً حدود ۵۱۴‌ق). ابن باجه چندی بعد از زندان ابوسحاق ابراهیم رهایی یافت، و زین پس از سرگذشت وی اطلاع چندانی در دست نیست، جز این که وی در ‌۵۳۰ق در اشپیلیه و در کنار شاگردش ابوالحسن عبدالعزیز علی بن امام به تدریس، پژوهش و تألیف اشتغال داشته است. ابن باجه نویسنده‌ای پرکار بود، اما آنچه از آثارش در [[فلسفه]]، طب، [[هندسه]]، [[نجوم]]، علوم طبیعی و کیمیا باقی مانده است یا ناقص و ناتمام‌اند یا مجموعه‌هایی از رساله‌های کوچک‌اند. اغلب رساله‌های برجای مانده از او حاشیه بر نوشته‌های [[ارسطو (۳۸۴ـ ۳۲۲پ م)|ارسطو]] است. آرای او تأثیر زیادی بر ابن رشد داشته است. محور تفکر فلسفی ابن باجه، هستی انسان و سرگذشت اوست. در میان آثارش ''تدبیر المتوحّد'' و ''رسالة‌الوداع'' شهرت بیشتری دارند. </p>