آملی، سید حیدر (آمل ۷۲۰ـ پس از ۷۸۲ق): تفاوت میان نسخه‌ها

عارف و عالم شیعی امامی. از علویان [[مازندران]] بود و به صوفی آوازه داشت. برای تحصیل زادگاهش را ترک کرد و به [[استرآباد]]، [[خراسان]] و [[اصفهان، شهر|اصفهان]] رفت. سپس به [[آمل، شهر|آمل]] بازگشت و به وزارت فخرالدوله بن شاه کیخسرو رسید و جاه و جلال بسیار یافت. وی برای تزکیۀ نفس و تصفیۀ باطن، از مال و مقام و خانوادۀ خود درگذشت و مدتی به اصفهان رفت و به نورالدین اصفهانی دست ارادت داد. آن‌گاه قصد گزاردن [[حج]] کرد، اما به‌سبب بیماری در [[عراق]] ماندگار شد و از محضر [[علامه حلی|علامه حلّی]] و دیگر علما و عرفای شیعۀ [[امامیه]] بهره برد و از [[فخرالمحققین، محمد بن حسن (حله ۶۸۲ـ ۷۷۱ق)|فخرالمحققین]]، فرزند علامه حلی، اجازه گرفت. سید حیدر آملی یکی از مهم‌ترین متفکرانی است که کوشید بین عرفان [[ابن عربی، محیی الدین (مرسیه ۵۶۰ـ دمشق ۶۳۸ق)|ابن عربی]] و معارف شیعی وحدت ایجاد کند و پیوند میان این دو را بیان کند.