Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۹٬۷۱۲
ویرایش
آتشگاه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
[[File:10039200-1.jpg|thumb|آتشگاه]] | [[File:10039200-1.jpg|thumb|آتشگاه]] | ||
کهنترین اثر تاریخی [[اصفهان، شهر|شهر اصفهان]]، روی قلۀ کوهی به همین نام در ۷کیلومتری غرب اصفهان در بلوکِ مارْبین بر سر راه اصفهان به [[نجف آباد، شهر|نجفآباد]]. آتشکدۀ مشهور دورۀ [[ساسانیان|ساسانی]] بود که در قرنهای اولیه اسلامی دایر بود و نویسندگانی مانند [[مسعودی، علی بن حسین (بغداد ۲۸۰ـ مصر ۳۴۵ق)|مسعودی]]، [[ابن خردادبه]]، [[ابن حوقل، ابوالقاسم محمد ( ـ بعد از ۳۶۷ق)|ابن حوقل]] و [[مافروخی اصفهانی (قرن ۵ق)|مافَرّوخی]] شرح آن را در کتابهای خود آوردهاند. | کهنترین اثر تاریخی [[اصفهان، شهر|شهر اصفهان]]، روی قلۀ کوهی به همین نام در ۷کیلومتری غرب اصفهان در بلوکِ مارْبین بر سر راه اصفهان به [[نجف آباد، شهر|نجفآباد]]. آتشکدۀ مشهور دورۀ [[ساسانیان|ساسانی]] بود که در قرنهای اولیه اسلامی دایر بود و نویسندگانی مانند [[مسعودی، علی بن حسین (بغداد ۲۸۰ـ مصر ۳۴۵ق)|مسعودی]]، [[ابن خردادبه]]، [[ابن حوقل، ابوالقاسم محمد ( ـ بعد از ۳۶۷ق)|ابن حوقل]] و [[مافروخی اصفهانی (قرن ۵ق)|مافَرّوخی]] شرح آن را در کتابهای خود آوردهاند. این مجموعه در منابع تاریخی کهن با نامهای «دژ مهربین» یا «ماربین» نیز شناخته میشود و موقعیت راهبردی آن بر فراز پشتهای منفرد و مشرف بر رودخانه [[زاینده رود|زایندهرود]]، امکان دیدهبانی و تسلط بصری بر سراسر [[اصفهان، جلگه|جلگه اصفهان]] را فراهم میساخته است. | ||
از خشتهای عظیم که با ملاط رس و قطعات نی به یکدیگر متصل شدهاند تشکیل و در دورۀ اسلامی به آن قسمتهایی افزوده شده است. کاربرد ساقههای نی در میان ردیفهای خشت، برای پیوند محکمتر اجزای سازه و جلوگیری از شکست لایههای بنا تحت فشار وزن دیوارهها بوده است. ساختار معماری این محوطه شامل بخشهای متعددی مانند تالارهای گرداگرد تپه، پلکانهای تراشیدهشده در بستر سنگ کوه، و بقایای اتاقهای ستوندار است که سامانهای دفاعی و آیینی را در شیبهای مختلف تپه شکل دادهاند. در بلندترین نقطه این کوه، ساختمانی هشتضلعی و مدور از خشت دیده میشود که با هشت درگاه و دریچه به دشت پیرامون پیوند میخورد و باستانشناسان آن را جایگاه اصلی برافروختن و پاسداری از آتش آیینی میدانند. | |||
این اثر نخستینبار در اویل سده بیستم میلادی از سوی پژوهشگرانی چون ویلیامز جکسن و سپس با بررسیهای معمارانی نظیر [[گدار، آندره (۱۸۸۱ـ۱۹۶۵)|آندره گدار]]، [[ماکسیم سیرو]] و کلاوس شیپمن به شکلی روشمند و علمی نقشهبرداری و توصیف شد. یافتههای لایهنگاری و گونهشناسی مصالح، تداوم زیست در این محوطه را از دوران کهن تا عصر [[ساسانیان|ساسانی]] و حتی پناهگیری گروههایی چون [[اسماعیلیان]] را در اواخر سده پنجم هجری تأیید میکند. آتشگاه اصفهان در تاریخ ۱۱ آذر ۱۳۳۰ش با شماره ثبت ۳۸۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. | |||
---- | ---- | ||