گلشهر (گلپایگان)
گلشهر (گلپایگان) (Golpayegan) Golshahr
| گلشهر (گلپایگان) | |
|---|---|
| استان | اصفهان |
| شهرستان | گلپایگان |
| بخش | مرکزی |
| جمعیت | 9,904نفر (۱۳۹۵ش) |
| موقعیت | در 265کیلومتری جنوب غربی تهران، 150کیلومتری شمال غربی اصفهان، 15کیلومتری شرق شمالی گلپایگان، و سر راه گلپایگان به کاشان |
| نوع اقلیم | معتدل مایل به سرد و نیمهخشک |
| ارتفاع از سطح دریا | 1,780متر |
| تولیدات و صنایع مهم | لبنیات، انگور، غلات و حبوبات، عسل و فرآوردههای انگور (شیره و کشمش) |
| برخی بناهای مهم | شهر تاریخی آذرآباد در شمال شرق شهر، مربوط به دورۀ ساسانی |
| نام لاتین | (Golpayegan) Golshahr |
شهری در شمال غرب استان اصفهان، بخش مرکزی شهرستان گلپایگان، و مرکز اداری دهستان جلگه. سال 1381ش از تجمیع چهار روستای کنجدجان، فیلاخص، ورزنه و وداغ تشکیل شد و شهرداری آن در سال بعد دایر گردید. با ارتفاع ۱,۷80متر از سطح دریا، در دشتی در 265کیلومتری جنوب غربی تهران، 150کیلومتری شمال غربی اصفهان، 15کیلومتری شرق شمالی گلپایگان، و سر راه گلپایگان به کاشان قرار دارد. اقلیم این شهر معتدل مایل به سرد و نیمهخشک، و در بخش غربی منطقه حفاظتشدۀ موته واقع شده است. در مرکز گلشهر قلعۀ بزرگ خشتی وجود دارد که روی تپه بنا شده است. این قلعه که به نام تپه وداغ موسوم است با سه هزار سال قدمت به دورۀ مادها تعلق دارد. این بنای تاریخی در سال 1397ش ثبت ملی شده است. شهر تاریخی آذرآباد در شمال شرق شهر، مربوط به دورۀ ساسانی، از دیگر آثار تاریخی گلشهر است.
در سرشماری سراسری 1395ش جمعیت آن 9,904نفر بوده است. بیشتر مردم گلشهر به زبان فارسی (گویش محلی) سخن میگویند و شیعۀ دوازدهامامیاند. شغل اصلی مردم این شهر کشاورزی و دامداری و محصولاتشان لبنیات، انگور، غلات و حبوبات، عسل و فرآوردههای انگور (شیره و کشمش) است.