بهشهر، شهر

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی

بِهشهر، شهر

واقع در استان مازندران و مرکز اداری شهرستان بهشهر. با ارتفاع پانزده متر، در منطقه‌ای جلگه‌ای و ساحلی، در ۲۳۰کیلومتری شمال شرقی تهران و ۲۵کیلومتری شرق شمالی ساری، سر راه و کنار خط آهن ساری به گرگان و در کوه‌پایۀ البرز شرقی، قرار دارد. اقلیم این شهر معتدلِ مایل به گرم و نیمه‌مرطوب و جمعیت آن 9۴,702نفر است (۱۳9۵ش). مردم بهشهر به زبان مازندرانی (طبری)، گویش بهشهری، سخن می‌گویند و اقتصاد غالب آنها برپایۀ کشاورزی و دامداری و شیلات و مشاغل مرتبط به آنها می‌چرخد. اکثر جمعیت این شهر شیعۀ دوازده‌امامی‌اند، اما شمار قابل توجهی نیز اهل سنت و ارامنه نیز در آن سکونت دارند. مهم‌ترین محصولات کشاورزی و باغی بهشهر انواع مرکبات، برنج، گیاهان روغنی (آفتابگردان، سویا و کلزا) و پنبه است.

تاریخچه

شهر کنونی بهشهر، که تا ۱۳۱۶ش اشرف نامیده می‌شد، از شهرهای قدیمی ایران است. در گذشته جزو استان کبودجامه بود و خرگوران نام داشت. کبودجامگان نام آن را به پنجهزار تغییر دادند. در اوایل دورۀ صفویه، تجدید بنا شد و اشرف‌البلاد نام گرفت. کاخ معروف به صفی‌آباد و پاره‌ای تأسیسات نظامی در آن احداث شد. رابرت شرلی[۱] و آنتونی شرلی[۲]، در ۹۹۹ش، در همین شهر با شاه‌عباس صفوی اول دیدار کردند. در دورۀ این شاه صفوی و پس از او کاخ و عمارت‌ها و باغ‌های چشمگیری در آن بنا شدند. در حملۀ افغان‌ها آسیب بسیار دید. رضاشاه پهلوی به آن توجه کرد و آن را بهشهر نامید و برای تعمیر کاخ صفی‌آباد اقدام کرد؛ پس از آن، این شهر دوباره رو به آبادانی و توسعه نهاد. پس از انقلاب با احداث و راه‌اندازی کارخانه‌های روغن نباتی، پالایشگاه نفت، منطقۀ ویژۀ اقتصادی و شرکت کشتی‌سازی رونق و پیشرفت روزافزونی یافت و سبب اشتغال بخشی از بومیان این شهر و نواحی پیرامونی در صنایع و مشاغل ذکر شده گردید.




  1. Robert Shirley
  2. Anthony Shirley