پرش به محتوا

ثعالبی، ابومنصور عبدالملک (نیشابور ۳۵۰ـ۴۲۹ق): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱۶: خط ۱۶:
|تحصیلات و محل تحصیل=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =شاعر
| شغل و تخصص اصلی =شاعر
|شغل و تخصص های دیگر=زبان شناس و ادیب  
|شغل و تخصص های دیگر=زبان‌شناس و ادیب عربی‌نویس
|سبک =
|سبک =
|مکتب =
|مکتب =
|سمت =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =فقه اللغه؛ لطایف المعارف؛ الامثال  
|آثار =یتیمةالدّهر؛ فقه‌اللغة؛ لطایف‌المعارف؛ الامثال  
|خویشاوندان سرشناس =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =زبان شناسی و ترجمه
|گروه مقاله =زبان‌شناسی و ترجمه
|دوره =
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|فعالیت های مهم =
خط ۲۹: خط ۲۹:
|پست تخصصی =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
|باشگاه =
}}شاعر، زبان‌شناس و ادیب ایرانی و از برجسته‌ترین متخصصان زبان و ادبیات عرب. تحصیلاتش را در زادگاهش [[نیشابور، شهر|نیشابور]] به انجام رساند و نزد [[خوارزمی، ابوبکر|ابوبکر خوارزمی]] ادب آموخت. به [[بخارا]]، پایتخت [[سامانیان]]، سفر کرد و با ادبا و علمای آن‌جا ازجمله بدیع‌الزمان همدانی آشنا شد. مدتی هم در گرگان در دربار [[قابوس بن وشمگیر ( ـ۴۰۳ق)|قابوس بن وشمگیر]] به‌سر برد و از آن‌جا به [[غزنه]] رفت و به دربار [[محمود غزنوی (۳۶۰ـ۴۲۱ق)|سلطان محمود غزنوی]] پیوست. مهم‌ترین اثر او کتاب ''[[یتیمه الدهر|یتیمةالدّهر]]'' در شرح احوال و منتخب آثار شاعران عربی‌سرای قرن چهارم هجری است و تمامی جهان اسلام را از اندلس اسپانیا تا ماوراءالنهر دربر می‌گیرد و به‌خصوص نشانگر گستردگی و رواج زبان و ادب عربی در ایران است. کتاب مهم دیگر او ''[[فقه اللغه|فقه‌اللغه]]'' درباره زبان‌شناسی و به‌ویژه کلمات مترادف در زبان عربی است.  
}}شاعر، زبان‌شناس و ادیب ایرانی و از برجسته‌ترین متخصصان زبان و ادبیات عرب. تحصیلاتش را در زادگاهش [[نیشابور، شهر|نیشابور]] به انجام رساند و نزد [[خوارزمی، ابوبکر|ابوبکر خوارزمی]] ادب آموخت. به [[بخارا]]، پایتخت [[سامانیان]]، سفر کرد و با ادبا و علمای آن‌جا ازجمله بدیع‌الزمان همدانی آشنا شد. مدتی هم در گرگان در دربار [[قابوس بن وشمگیر ( ـ۴۰۳ق)|قابوس بن وشمگیر]] به‌سر برد و از آن‌جا به [[غزنه]] رفت و به دربار [[محمود غزنوی (۳۶۰ـ۴۲۱ق)|سلطان محمود غزنوی]] پیوست. مهم‌ترین اثر او کتاب ''[[یتیمه الدهر|یتیمةالدّهر]]'' در شرح احوال و منتخب آثار شاعران عربی‌سرای قرن چهارم هجری است و تمامی جهان اسلام را از اندلس اسپانیا تا ماوراءالنهر دربر می‌گیرد و به‌خصوص نشانگر گستردگی و رواج زبان و ادب عربی در ایران است. کتاب مهم دیگر او ''[[فقه اللغه|فقه‌اللغه]]'' درباره زبان‌شناسی و به‌ویژه کلمات مترادف در زبان عربی است. ثعالبی در اواخر عمر تکمله‌ای بر ''[[یتیمه الدهر|یتیمةالدهر]]'' نوشت و آن را تکمیل یا به اصطلاح روزآمد کرد که به نام ''تتمۀ یتیمه'' مشهور است.  


برخی از دیگر آثار او عبارت‌اند از ''لطائف‌المعارف''؛ ''ثمارالقلوب فی المضاف و المنسوب'' و کتاب ''الامثال'' که نوعی فرهنگنامۀ مفصل ضرب‌المثل‌های عربی به نظم و نثر است. ثعالبی در اواخر عمر تکمله‌ای بر ''[[یتیمه الدهر|یتیمةالدهر]]'' نوشت و آن را تکمیل یا به اصطلاح روزآمد کرد که به نام ''تتمۀ یتیمه'' مشهور است.
برخی از دیگر آثار او عبارت‌اند از: ''لطائف‌المعارف''؛ ''ثمارالقلوب فی المضاف و المنسوب'' و کتاب ''الامثال'' که نوعی فرهنگنامۀ مفصل ضرب‌المثل‌های عربی به نظم و نثر است. <br><!--15004900-->
<br><!--15004900-->
[[رده:ادبیات عرب]]
[[رده:ادبیات عرب]]
[[رده:(ادبیات عرب)آثار و اشخاص]]
[[رده:(ادبیات عرب)آثار و اشخاص]]
[[رده:زبان شناسی و ترجمه]]
[[رده:زبان شناسی و ترجمه]]
[[رده:زبان شناسی غیرایران]]
[[رده:زبان شناسی غیرایران]]
moderation، Moderators، سرویراستار، ویراستار
۵۱٬۳۷۱

ویرایش