مرتضی پورصمدی

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
نسخهٔ تاریخ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۵ توسط Reza rouzbahani (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
مرتضی پورصمدی
زادروز همدان 18 مهر 1331ش
درگذشت 11 شهریور 1402ش
ملیت ایرانی
تحصیلات و محل تحصیل فیلمبرداری - مدرسۀ عالی رادیو و تلویزیون
شغل و تخصص اصلی عکاس و فیلم‌بردار
آثار هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند (سینمایی/ پوران درخشنده- 1392)-همسران حاج‌عباس (کارگردان: محسن عبدالوهاب- 1378)؛ M.I.S شهری که بود (کارگردان: مهدی کرم‌پور- 1386)
گروه مقاله سینما
جوایز و افتخارات سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری- بیست و هفتمین جشنواره‌ی فیلم فجر
مرتضی پورصمدی
مرتضی پورصمدی

مرتضی پورصمدی (همدان 18 مهر 1331ش- 11 شهریور 1402ش) Morteza Poursamadi

عکاس و فیلم‌بردار ایرانی. پس از پایان تحصیلات ابتدایی در همدان، برای ادامۀ تحصیل در رشتۀ فیلمبرداری به مدرسۀ عالی رادیو و تلویزیون (تهران) راه یافت. پس از فارغ‌التحصیل شدن از این مدرسه (1352)، به عنوان فیلمبردار به استخدام رادیو- تلویزیون ملی درآمد و در تلویزیون مرکز کرمانشاه مشغول به کار شد. در سال 1362 به تهران منتقل شده و فیلم‌برداری مستند را به شکل حرفه‌ای ادامه داد. پورصمدی در سال 1376 از خدمات سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بازنشسته شده و به صورت آزاد با این مرکز و سینماگران همکاری می‌کرد.

پورصمدی طی دهه‌های 1370 و 1380 چند نمایشگاه‌ از آثار عکاسی‌اش با موضوع مردم‌شناسی در گالری‌های تهران، گالری Bellart در ونکوور، کاخ یونسکو در پاریس و موزۀ Medelhavsmuseet در استکهلم برگزار کرده است.

مرتضی پورصمدی سر صحنۀ فیلمبرداری سریال «گناه فرشته» که برای پخش از شبکه نمایش خانگی تولید می‌شد، دچار حملۀ قلبی شد و پس از انتقال به بیمارستان، با وجود تلاش پزشکان درگذشت.


برخی از جوایز و افتخارات

جایزۀ بهترین فیلم‌برداری از جشنوارۀ رشد سال‌های ۱۳۷۳ و 1375؛ جایزۀ بهترین فیلم‌برداری از سومین جشنوارۀ سیمافیلم (1379)؛ جایزۀ بهترین فیلم‌برداری از جشنوارۀ فیلم کودک و نوجوان (1383)؛ سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری از بیست و هفتمین دورۀ جشنوارۀ فیلم فجر (1387) برای فیلم شبانه‌روز.

پورصمدی جز فیلم‌برداری تعداد زیادی فیلم مستند، آثار سینمایی و تلویزیونیِ چندی را نیز به عنوان مدیر فیلم‌برداری در کارنامۀ هنری‌اش دارد که ما به برخی از آنها اشاره می‌کنیم: هویت (سینمایی/ ابراهیم حاتمی‌کیا- 1364)؛ گل سرخ (سینمایی/ حمید تمجیدی- 1368)؛ مسافران درۀ انار (سینمایی و مجموعه‌ی تلویزیونی/ یدالله نوعصری- 1370)؛ مزد ترس (مجموعۀ تلویزیونی/ حمید تمجیدی- 1371)؛ سال‌های بی‌قراری (سینمایی/ مسعود نوایی- 1373)؛ موشک کاغذی (سینمایی/ فرهاد مهرانفر- 1375)؛ بال‌های سپید (سینمایی/ مهدی و ناصر هاشمی- 1375)؛ غبار نور (مجموعۀ تلویزیونی/ محمدرضا اصلانی- 1378)؛ گیلانه (سینمایی/ رخشان بنی‌اعتماد و محسن عبدالوهاب- 1383)؛ دایره زنگی (سینمایی/ پریسا بخت‌آور- 1386)؛ مدار صفر (مجموعۀ تلویزیونی/ حسن فتحی- 1386)؛ درجه یک گزارش واقعی (سینمایی/ داریوش فرهنگ- 1387)؛ شبانه‌روز (سینمایی/ امید بنکدار و کیوان علیمحمدی- 1387)؛ شبانه (سینمایی/ امید بنکدار و کیوان علیمحمدی- 1388)؛ ترانۀ کوچک من (سینمایی/ مسعود کرامتی- 1388)؛ حیرانی (مجموعۀ تلویزیونی/ امید بنکدار و کیوان علیمحمدی- 1391)؛ هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند (سینمایی/ پوران درخشنده- 1392).

برخی از آثار مستند

عروسک‌های کمس (کارگردان: بهرام عظیم‌پور- 1373)؛ حوض نقاشی (کارگردان: فرزاد موتمن- 1374)؛ پیش (کارگردان: ناصر تقوایی- 1374)؛ چپق (کارگردان: محمدرضا اصلانی- 1375)؛ همسران حاج‌عباس (کارگردان: محسن عبدالوهاب- 1378)؛ پابرهنه تا هرات (کارگردان: مجید مجیدی- 1380)؛  M.I.S شهری که بود (کارگردان: مهدی کرم‌پور- 1386).