آشکار سندی، عبدالوهاب (۱۱۵۲ـ۱۲۴۲ق)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

آشکار سِندی، عَبدُالوَهّاب (۱۱۵۲ـ۱۲۴۲ق)

(مشهور به سچّل سرمست و ملقّب به منصور ثانی و عطّار سند) عارف و شاعر شبه‌قاره. از کودکی عمویش، عبدالخالق، سرپرستی او را عهده‌دار شد و به‌خاطر راست‌گویی‌اش القاب «سچو»، «سچل» و «سچیدنه» یافت. خرقۀ تصوف را از دست عمویش پوشید. به عربی، فارسی، اردو، هندی، پنجابی، سرائیکی و سندی شعر می‌سرود. از آثارش: مرغ‌نامه؛ وحدت‌نامه؛ قتل‌نامه؛ دیوان آشکار (لاهور، ۱۹۵۷)؛ دیوان خدایی؛ مثنوی تارنامه (خیرپور، ۱۹۶۳)؛ دردنامه (خیرپور، ۱۹۶۳).