آنکتیل دوپرون، آبراهام یاسنت (۱۷۳۱ـ۱۸۰۵)
آنْکِتیل دوپرون، آبراهام یاسَنت (۱۷۳۱ـ۱۸۰۵م)(Anquetil-Duperron, Abraham Haycinte)
| آبراهام یاسنت آنکتیل دوپرون Abraham Haycinte Anquetil-Duperron | |
|---|---|
| زادروز |
۱۷۳۱م |
| درگذشت | ۱۸۰۵م |
| محل زندگی | فرانسه، هند |
| ملیت | فرانسوی |
| تحصیلات و محل تحصیل | زبان‌های شرقی در دانشگاه‌های پاریس و هلند |
| شغل و تخصص اصلی | خاورشناس |
| شغل و تخصص های دیگر | مترجم |
| فعالیت های مهم | اهدای مجموعه‌ای گرانبها از ۱۶۰ دست‌نویس شرقی، شامل ۹۲ نسخه فارسی و دو نسخه از کتاب‌های مقدس ایران باستان به کتابخانه شاهی |
| سمت | کارمند کتابخانه شاهی پاریس (کتابخانه ملی کنونی) |
| آثار | ترجمه اوستا به زبان فرانسوی در۱۷۶۰م ( انتشار ۱۷۷۱م، ۳ جلد)؛ قانون‌گذاری شرقی (۱۷۷۸م)؛ پژوهش‌های تاریخی و جغرافیایی دربارۀ هند (۱۷۸۶م)؛ هند در ارتباط با اروپا (۱۷۹۸م)؛ ترجمۀ اوپانیشاد به لاتینی (۱۸۰۱ـ۱۸۰۲م) |
| گروه مقاله | خاورشناسی |
خاورشناس و مترجم فرانسوی. زبان‌های شرقی را در دانشگاه پاریس و در هلند[۱] آموخت و سپس در کتابخانۀ شاهی پاریس[۲] (کتابخانۀ ملی کنونی) به کار پرداخت. در کتابخانۀ شاهی به زبان و دین ایران باستان علاقه‌مند شد و برای فراگیری بهتر فارسی و زبان‌های کهن ایرانی و یافتن متون مقدس زردشتی به هند[۳] رفت (۱۷۵۵م). در دورۀ اقامتش در هند (۱۷۵۵ـ۱۷۶۱م) در جاهایی مانند پوندیشری (پوندیچری[۴]) و سورت (سورات[۵]) زبان‌های کهن و نو فارسی، سانسکریت و برخی زبان‌های دیگر هندی مانند تامیلی و تلگو را آموخت و زبان و اسرار آیین ایران باستان را از موبدان پارسی فراگرفت. وی اوستا[۶] را به زبان فرانسوی برگردانید (۱۷۶۰م) و مجموعه‌ای گرانبها از ۱۶۰ دست‌نویس شرقی، شامل ۹۲ نسخۀ فارسی و دو نسخه از کتاب‌های مقدس ایران باستان، گرد آورد و به فرانسه[۷] بازگشت (۱۷۶۲م) و این مجموعه را به کتابخانۀ شاهی اهدا کرد. ترجمۀ فرانسوی او از اوستا که در ۱۷۷۱م در ۳ جلد انتشار یافت، نخستین ترجمۀ یک متن مقدس شرقی کهن، به جز کتاب مقدس[۸]، به زبان‌های اروپایی است. این ترجمه به سبب عدم آشنایی کامل او با زبان اوستایی و پهلوی نارسایی‌هایی دارد. وی بقیۀ عمرش را در تنگدستی به مطالعه و پژوهش تاریخ و جغرافیای هند و آیین و رسوم مردم آن سرزمین گذراند، اما حاضر به پذیرفتن مستمری از دولت‌های پیش و پس از انقلاب فرانسه نشد. از دیگر آثارش: قانون‌گذاری شرقی (۱۷۷۸م)؛ پژوهش‌های تاریخی و جغرافیایی دربارۀ هند (۱۷۸۶م)؛ هند در ارتباط با اروپا (۱۷۹۸م)؛ ترجمۀ اوپانیشاد به لاتینی (۱۸۰۱ـ۱۸۰۲م).