خور، شهر: تفاوت میان نسخه‌ها

خور، شهر Khur, city<br>شهری کویری در [[اصفهان، استان|استان اصفهان]]، مرکز اداری [[خور و بیابانک، شهرستان|شهرستان خور و بیابانک]]. با ارتفاعی حدود ۸۳۰متر، در سرزمینی تپه‌ماهوری در ۳۳۲کیلومتری شمال شرقی [[اصفهان، شهر|اصفهان]] و حدود ۲۱۰کیلومتری شمال شرقی [[نائین، شهر|نائین]]، سر راه [[طبس، شهر|طبس]] به نائین و اصفهان، قرار دارد. اقلیم این شهر گرم و خشک و جمعیت آن ۶,765نفر است (۱۳9۵ش). این شهر در حاشیۀ جنوب غربی [[دشت کویر]] و در مجاورت تپه‌های ماسه‌ای روان و نخلستان‌های دیدنی قرار گرفته است. آب‌انبار معروف به حوض ‌شاه، که در دوره صفویه در این شهر ساخته شد، به علاوۀ مسجد جامع، عصارخانه و گنبد سیدداود از نوادگان [[امام موسی کاظم]] (همه از آثار دورۀ صفوی) از آثار تاریخی و دیدنی این شهرند که معماری سنتی و سازگار با اقلیم کویری را به نمایش می‌گذارند. قرار گرفتن خور در کنار راه‌های قدیمیِ ارتباطی، در گذشته به اهمیت آن در رفت‌وآمد و توقف کاروان‌ها کمک می‌کرده است.

 

نام خور برگرفته از واژۀ خورشید (این واژه در زبان‌های کهن ایرانی نیز با معنی خورشید و روشنایی پیوند داشته) است. همچنین در اصطلاح جغرافیایی، این واژه به سواحل کم‌عمق اطلاق می‌شود. منطقۀ خور و بیابانک از  1301 تا 1306ش‌ ولایتی‌ مستقل‌ بود و از آن زمان تا 1327ش جزو ایالت یزد شد. در 1327ش‌ یکی‌ از بخش‌های‌ تشکیل‌دهندۀ شهرستان‌ نائین‌ در استان‌ اصفهان‌ بود. آبادی خور (به منزلۀ مرکز اداری بخش خور و بیابانک) در 1341ش به شهر ارتقاء یافت. در 1345ش‌ بخش‌ خور و بیابانک‌ مشتمل‌ بر جندق‌ و ناحیۀ‌ بیابانک‌ بود. در خرداد 1369ش، دهستان‌های‌ بیابانک‌، جندق‌ و نخلستان‌، در بخش‌ خور و بیابانک‌، در شهرستان‌ نایین‌ تشکیل‌ شد. در سال 1374ش، آبادی جندق به شهر تبدیل شد. و نهایتاً خور و بیابانک در سال 1388ش به شهرستان ارتقاء یافت. این تغییرات نشان می‌دهد که خور به‌تدریج از یک آبادی محلی به مرکز اداری مهم‌تری در شرق استان اصفهان تبدیل شده است.<!--19099800-->