بلک ماونتن، شاعران: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>، دانشکدۀ علوم مقدماتی کارولینای شمالی. آنان با رد محدودیت‌های وزن و قافیه و سنت محافظه‌کاری سیاسی اشعار کلاسیک و دانشگاهی تی اس الیوت<ref>T S Eliot </ref> قالب‌هایی آزاد بنیاد نهادند و از گسترۀ وسیعی از فرهنگ‌های غیرغربی و سنن جادویی وام گرفتند. برخی اعضای مهم این گروه عبارت‌ بودند از چارلز اولسن<ref>Charles Olson</ref> و رابرت کریلی<ref> Robert Creeley</ref> (۱۹۲۶ـ ). کالج بلک‌ ماونتن (۱۹۳۳ـ۱۹۵۶) تجربه‌ای منحصربه‌فرد در یک جامعۀ آموزشی آرمان‌شهری بود که به‌ویژه در دورۀ ریاست اولسن (۱۹۵۱ـ۱۹۵۶) بسیاری از بهترین شاعران، نقاشان، و موسیقی‌دانان عصر را به‌خود جذب کرد. فرانتس کلاین<ref> Franz Kline </ref>، ویلم دِ کونینگ<ref>Willem de Kooning </ref> و رابرت راوشنبرگ<ref>Robert Rauschenberg </ref> از جمله نقاشانی بودند که برای تدریس، نمایش آثار، یا همکاری به این کالج آمدند. برخی نویسندگانی که در این کالج تحصیل یا تدریس می‌کردند عبارت بودند از ادوارد دالبَری<ref>Edward Dahlberg </ref>، پول بِلَک‌بِرْن<ref>Paul Blackburn </ref>، دنیز لورتوف<ref>Denise Levertov </ref>، لیروی جونز<ref>LeRoi Jones </ref>، گیلبرت سورنتینو<ref>Gilbert Sorrentino </ref>، رابرت کریلی، که سردبیری ''بلک‌ماونتن ریویو''<ref>Black Mountain Review </ref> را نیز برعهده داشت (۱۹۵۴ـ۱۹۵۷)، و رابرت دانکن<ref>Robert Duncan </ref>؛ در زمینۀ موسیقی و رقص نیز جان کِیج<ref>John Cage </ref> و مِرس کانینگَم<ref>Merce Cunningham </ref> شایان ذکرند. تعامل رشته‌هایی که از دیرباز از هم جدا نگه داشته می‌شدند در این کالج به ظهور پدیده‌های چندرسانه‌ای و «رخداد<ref>happening

</ref>»‌هایی انجامید که در دهۀ ۱۹۶۰ عمومیت یافتند.