ساد، مارکی دو (۱۷۴۰ـ۱۸۱۴): تفاوت میان نسخه‌ها

[[File:25006800.jpg|thumb|ساد، مارْکی دو]]

داستان‌نویس فرانسوی. زندگی پرآشوب و نوشته‌های بی‌پرده‌اش او را به نماد هیجانات سرکش شهوانی و قبیح‌نگاری ادبی تبدیل کرد. فرزند یک دیپلمات بود و به‌عنوان افسر سواره‌نظام در جنگ ۷ساله شرکت کرد و در بازگشت به پاریس در ۱۷۶۷ به‌جای پدرش فرماندۀ نظامی بِرِس<ref>Bresse</ref>، بوژی<ref>Bugey </ref> و والرومی<ref>Valromey </ref> شد. سال بعد رسوایی‌هایش سبب شد چند ماه در قصر سومور<ref>Saumur </ref> زندانی شود. در ۱۷۷۲ بار دیگر به اتهام مسموم‌سازی تحت تعقیب قرار گرفت و به ژنوا گریخت و از آن پس تا پایان عمر به واسطۀ جرائم گوناگون فراری بود و بارها به زندان افتاد و سرانجام در دارالمجانین شارانتون<ref>Charenton </ref> درگذشت. در دورۀ پرآشوب ترمیدور بود که توانست بعضی از آثار خود را که در زندان نوشته بود، ازجمله ''ژوستین<ref>''Justine'' </ref>'' یا ''بدبختی‌های فضیلت<ref>''The Adversities of Virtue''</ref>'' (۱۷۹۱) و ''فیلسوفان اتاق خواب<ref>''Bedroom Philosophers''</ref>'' (۱۷۹۵) چاپ کند. بسیاری از آثار دیگر او، ازجمله ''صدوبیست روز سودوم<ref>''One Hundred and Twenty Days of Sodom''</ref>'' (۱۹۳۱ـ1935)، در قرن بیستم چاپ شدند. چاپ آثار فراوان او به‌علت خصلت غیر‌اخلاقی آن‌ها سال‌ها ممنوع بود. اما سنت‌ بوو<ref>Sainte Beuve</ref>، ساد و [[بایرون، جورج گوردون (۱۷۸۸ـ۱۸۲۴)|بایرون]]<ref>Byron </ref> را بزرگ‌ترین الهام‌دهندگان انسان مدرن می‌داند. نقد ادبی جدید نیز در آثار ساد، طغیان انسانی آزاد علیه جامعه و خدا را یافته و آن‌ها را جلوه‌ای در تحلیل روان‌شناختی دانسته است. متفکرانی نظیر [[فوکو، میشل (۱۹۲۶-۱۹۸۴)|فوکو]]<ref>Foucault </ref> و [[دلوز، ژیل (۱۹۲۵ـ۱۹۹۵)|دلوز]]<ref>Deleuze</ref> و دیگر کسانی که به مطالعۀ میل جنسی و رابطۀ آن با قدرت سیاسی پرداخته‌اند، به آثار ساد توجهی ویژه نشان داده‌اند. اصطلاح سادیسم از نام وی برگرفته شده است.