آبلار، پیر (۱۰۷۹ـ۱۱۴۲): تفاوت میان نسخه‌ها

}} [[File:10018400.jpg|thumb|آبِلار، پيِر]][[File:10018400-1.jpg|thumb]] آبِلار، پیِر (۱۰۷۹ـ۱۱۴۲)(Abelard, Pierre)<br /> فیلسوف، منطق‌دان، و متألّه مَدرسی فرانسوی. رابطۀ‌ عاشقانه‌اش با شاگردش [[هلوییز|هلوئیز]]<ref>Héloïse</ref>&nbsp;از ماجراهای رسوایی‌برانگیز [[قرون_وسطا|قرون وسطا]] شد. تفصیل احوال او در زندگی‌نامۀ خودنوشتش با عنوان ''تاریخ تیره‌بختی‌های من''<ref>''Historia Calamitatum Mearum/The History of My Misfortunes''</ref>&nbsp;به تفصیل آمده است. او در آن کتاب جریات پنجاه سال اول زندگی خود را گزارش کرده است. منظور از مصائب و تیره بختی‌ها الزاماَ و انحصاراَ ناراحتی های عاطفی و جسمانی که بر او وارد شده نبوده و فاجعه های دیگر از قبیل ممنوعیت تدریس و توبیخ و آتش زدن آثار و غیره نیز آورده شده است. البته رساله تاریخ تیره بختی های من تا حدّی جنبه توبه‌نامه نیز دارد. آبلار یکی از پیشگامان تحولی است که یک قرن بعد از او موجب پیدایش افکار بسیار مهمی در کلام مسیحی مثلاَ در نزد آلبرت کبیر و طوماس گردید و همچنین می توان او را به معنای واقعی یکی از اسلاف اصالت عقل، در دوره های جدیدتر دانست.  آبلار در پاله<ref>Pallet</ref>، نزدیک [[نانت|نانت]]<ref>Nantes</ref>، متولد شد. به مقام کشیشی [[نتردام،_کلیسا|کلیسای نوتردام]] [[پاریس،_شهر|پاریس]] منصوب شد و در ۱۱۱۵م ریاست مدرسۀ کلیسا را نیز برعهده گرفت. وقتی‌که رابطۀ‌ عاشقانۀ او با هلوئیز و ازدواج پنهانی‌شان، اندکی پس از تولد فرزند پسرشان، برملا شد، همسرش به صومعه رفت. آبلار به تحریک عموی هلوئیز، کشیشی با نام [[فولبر،_قدیس_(ح_۹۶۰ـ۱۰۲۸م)|فولبر]]<ref>Fulbert</ref>، اخته شد و به جرگۀ راهبان پیوست. یک سال بعد، با ازسرگرفتن تدریس، به ارتداد متهم شد و در نوژان<ref>Nogent</ref>&nbsp;عزلت گزید؛ در آن‌جا نمازخانۀ پاراکله ([[فارقلیط|فارقلیط]])<ref>Paraclete</ref>&nbsp;را بنا کرد و بعدها راهب بزرگ دیری در [[برتانی|برتانی]]<ref>Brittany</ref>&nbsp;شد. او موسیقی‌دان و آهنگساز هم بود، ترانه‌هایی برای هلوئیز، پلانکتوس<ref>Planctus</ref>&nbsp;و سوگ‌نامه‌هایی لاتینی تصنیف کرد.