دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را: تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده:2042159216.jpg|جایگزین=اثری از فرشاد فردابراهیمی|بندانگشتی|400x400پیکسل|اثری از فرشاد فردابراهیمی]]

این غزل که در برخی از ابیات آن (چهارم و هشتم) صنعت ادبی [[تلمیع]] به کار رفته است، برای اختلاف چند اصطلاحش در نسخ مختلف، از مناقشه‌انگیزترین شعرهای دیوان حافظ است. از جمله در نسخه‌ی‌ قزوینی- غنی که مرجع ماست «کشتی‌شکستگانیم» ثبت شده، اما اصطلاح «کشتی‌‌نشستگانیم» هم در بعضی نسخ آمده است. در این مورد بعضی اشکال کرده‌اند که اگر کشتی شکسته است باد مساعد نمی‌تواند آن را به ساحل برساند و بدین جهت کشتی‌نشستگانیم را پذیرفته‌اند. از جمله [[سودی بوسنوی، احمد (سارایوو ۹۳۰ـ استانبول ۱۰۰۶ق)|سودی]] کشتی‌نشستگانیم را پذیرفته و چنین معنی کرده که کشتی در دریا متوقف گشته و حرکت نمی‌کند، پس کشتی نشسته را کشتی توقف کرده دانسته. البته مشخص است که او لابد به دلیل عدم اشرافش به زبان فارسی اصطلاح کشتی‌نشستگان را به اشتباه معنا کرده است. و همچنین ابتدای بیت یازدهم در برخی نسخه‌ها به صورت «ترکان پارسی‌گو» و در برخی دیگر «رندان پارسا» ضبط شده است.  

ترجمه‌ی تحت‌اللفظی مصرع‌های دوم بیت چهارم و هشتم غزل به ترتیب این است: می صبحگاهی به من بده و از خواب برخیزید ای مستان/ برای ما لذیذتر و شیرین‌تر از بوسه‌ی دوشیزگان است.