طاهرزاده بهزاد، حسین (تبریز ۱۲۶۶ـ استانبول ۱۳۴۱ش): تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده: 29007700-2.jpg | بندانگشتی|طاهرزاده بهزاد، حسين]]<p>(ملقب به: مزّین‌السلطان) کاریکاتورساز، طراح، مینیاتورساز، نقاش و هنرمند ایرانی. نزد نقاش معروف، آقا میرغفار، به تعلیم نقاشی پرداخت. به‌سبب مخالفت پدرش با هنر نقاشی به [[تفلیس]] رفت و با میرزا جلیل محمدقلی‌زاده، مدیر روزنامۀ ''ملانصرالدین''، همکار شد و ضمن نقاشی و کاریکاتورسازی برای روزنامۀ ''ملانصرالدین''، در مدرسۀ هنرهای زیبای تفلیس تحصیل کرد. با خواست خانواده به تبریز بازگشت، اما دست از نقاشی نکشید و ضمن انتشار روزنامه‌ای فکاهی با جمعی از صاحبان ذوق به چاپ کاریکاتورهایی در روزنامۀ ''آذربایجان'' و روزنامۀ ''حشرات‌الارض'' پرداخت و نقاشی‌های کتاب‌های ''احمد (سفینۀ طالبی)''، ''اخلاق مصوّر'' و ''تاریخ مصوّر ایران'' را ترسیم و برای چاپ آماده کرد. چندی بعد، به [[استانبول]] رفت و در مدرسۀ صنایع ظریفۀ استانبول به ادامۀ فراگیری نقاشی پرداخت و موفق به دریافت گواهینامه و احراز رتبۀ اول شد. در ۱۳۰۸ش با تشویق [[فروغی، محمدعلی (تهران ۱۲۵۶ـ۱۳۲۱ش)|محمدعلی فروغی]] به ایران بازگشت و به ریاست مدرسۀ صنایع مستظرفه، که چندان رونقی نداشت، برگزیده شد و با پشتکار آن هنرستان را اعتلا بخشید و از آن پس این مدرسه به هنرستان عالی هنرهای زیبای ایران تغییر نام داد و در کنار آن موزۀ هنرهای زیبا را، با تعداد بی‌شماری آثار هنری نفیس، بنیاد نهاد. در ۱۳۲۶ش در نمایشگاه بین‌المللیِ ازمیر نمایندۀ ایران بود و در ۱۳۳۳، در سمت استاد، در آکادمی هنرهای زیبای استانبول استخدام شد. پیکرش در [[امامزاده قاسم (تهران)|امامزاده قاسم]] در تهران به‌خاک سپرده شد. علاوه‌بر مقالات هنری، از مینیاتورهای اوست: ''ایران جاویدان''، ''شکارگاه خسروپرویز''، ''مرد سقا''، و ''مرد کاسه و بشقابی'' از تابلوهای رنگ و روغن و آبرنگ اوست. </p>