گوانگجو: تفاوت میان نسخه‌ها

(یا: کانتون<ref>Canton</ref>) مرکز استان گوانگ‌دونگ<ref>Guangdong  

</ref> در جنوب چین، با ۳,۴۷۳,۸۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). صنایع کشتی‌سازی، ماشین‌سازی و تولید خودرو، وسایل الکترونیکی، مواد شیمیایی، و پارچه دارد. عارضه‌های این استان عبارت‌اند از تالار یادوارۀ سون ‌یات‌‌‌سن<ref>Sun yat-sen Memorial Hall </ref>؛ جزیرۀ شامِین<ref>Shamian Island </ref>، اقامتگاه سابق بازرگانان خارجی؛ مسجدی که گفته می‌شود قدیمی‌ترین مسجد چین است؛ و زادگاه سون یات‌سن<ref>Sun Zhong Shan </ref>، رهبر انقلاب چین. گوانگجو تا زمان سلطنت خاندان تانگ<ref>Tang </ref> (حک: قرون ۷ تا ۹م) مهم‌ترین بندر تجارت خارجی چین با جامعۀ بزرگ عرب به‌شمار می‌رفت. پرتغالی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که در ۱۵۱۶ از این شهر دیدن کردند. بین ۱۷۳۰ و ۱۸۴۰، گوانگجو تنها بندر چین محسوب می‌شد که به روی تجارت با اروپاییان باز بود. از ۱۸۴۲ تا ۱۹۳۸، که به اشغال ژاپن درآمد، بندر آزاد بود. گوانگجو مرکز شبکۀ‌ جاده‌ای و راه‌آهن در استان گوانگ‌دونگ است؛ بزرگراه‌ها و شبکۀ راه‌آهن سریع‌السیر آن را به شن‌جن<ref>Shenzhen </ref> و جوهای<ref>Zhuhai</ref>، در نزدیکی ماکائو<ref> Macau </ref>، متصل می‌کنند. گوانگجو همچنین با راه‌آهن به هنگ‌کنگ، پکن<ref>Beijing</ref>، و شانگهای<ref> Shanghai</ref> متصل است و فرودگاه بین‌المللی پررفت و آمدی دارد.