پرش به محتوا

کوکوشکا، اسکار (۱۸۸۶ـ۱۹۸۰): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱۷: خط ۱۷:
|سبک =اکسپرسیونیسم
|سبک =اکسپرسیونیسم
|مکتب =
|مکتب =
|سمت =
|سمت =تدریس در درسدن بعد از جنگ جهانی اول
|جوایز و افتخارات =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =هانس تیتسه و اریکا تیتسه کونرات (۱۹۰۹، موزه هنر مدرن نیویورک)
|آثار =تابلوی عروس باد (طوفان) (۱۹۱۴م)، جوان‌های رؤیایی (۱۹۰۸م)، هانس تیتسه و اریکا تیتسه کونرات (۱۹۰۹م، موزه هنر مدرن نیویورک)، وقتِ تعطیل است آقایان (۱۹۷۱ـ۱۹۷۲م)
|خویشاوندان سرشناس =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۲۷: خط ۲۷:
|پست تخصصی =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
|باشگاه =
}}کوکوشْکا، اُسْکار (۱۸۸۶ـ۱۹۸۰)(Kokoschka, Oskar)<br />  
}}
[[پرونده:35376200-4.jpg|بندانگشتی|تابلوی عروس باد (طوفان) اثر اسکار کوکوشکا]]
کوکوشکا، اُسکار (۱۸۸۶ـ۱۹۸۰م)(Kokoschka, Oskar)<br />  


نقاش [[اکسپرسیونیسم (هنر)|اکسپرسیونیست]]<ref>expressionist
نقاش [[اکسپرسیونیسم (هنر)|اکسپرسیونیست]]<ref>expressionist
</ref> اتریشی. نخست از نقاشان گروه انشعاب وین<ref>Vienna Sezession</ref> تأثیر گرفت، و منظره‌هایی زنده و تمثیل‌ها و تک‌چهره‌هایی جاندار نقاشی کرد؛ همچون تابلوی ''عروس باد (طوفان)''<ref> (The Bride of the Wind (The Tempest</ref> (۱۹۱۴، موزۀ هنر<ref>Kunstmuseum</ref> بازل). تألیفاتش، نمایش‌نامه‌ها و شعرهای اکسپرسیونیستی را دربرمی‌گیرند. کُوکُوشکا در وین<ref> Vienna</ref>، صنایع دستی خواند، و نقاشی و گرافیک را نزد خود آموخت. نخستین آثارش، ازجمله ''جوان‌های رؤیایی''<ref> ''The Dreaming Youths ''</ref> (۱۹۰۸)، تأثیر [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)|کلیمت]]<ref>Klimt </ref> را نشان می‌دهند، ولی دیری نگذشت که به سبک گرافیکی زاویه‌دار و تحریف‌شده‌اش گرایید؛ پوسترِ نمایش‌نامه‌اش با نام ''جنایتکار، امید زن‌ها''<ref>''Murderer, the Hope of Women''</ref> (۱۹۰۹) نمونۀ گزیده‌ای از آثار اوست. «تک‌چهره‌های روان‌شناختیِ» عمیق و غم‌آلود این دورۀ کوکوشکا، از برجسته‌ترین آثارش به‌شمار می‌روند، تابلوی ''هانس تیتسه و اریکا تیتسه کونرات''<ref> ''Hans Tietze and Erica Tietze-Conrat'' </ref> (۱۹۰۹، موزۀ هنر مدرن نیویورک<ref>Museum of Modern Art, New York </ref>) نمونۀ شاخصی از آن‌هاست.  
</ref> اتریشی. نخست از نقاشان گروه انشعاب وین<ref>Vienna Sezession</ref> تأثیر گرفت، و منظره‌هایی زنده و تمثیل‌ها و تک‌چهره‌هایی جاندار نقاشی کرد؛ همچون تابلوی ''عروس باد (طوفان)''<ref> (The Bride of the Wind (The Tempest</ref> (۱۹۱۴م، موزۀ هنر<ref>Kunstmuseum</ref> [[بازل، شهر|بازل]]). تألیفاتش، نمایش‌نامه‌ها و شعرهای اکسپرسیونیستی را دربرمی‌گیرند. کُوکُوشکا در [[وین]]<ref> Vienna</ref>، صنایع دستی خواند، و نقاشی و گرافیک را نزد خود آموخت. نخستین آثارش، ازجمله ''جوان‌های رؤیایی''<ref> ''The Dreaming Youths ''</ref> (۱۹۰۸م)، تأثیر [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)|کلیمت]]<ref>Klimt </ref> را نشان می‌دهند، ولی دیری نگذشت که به سبک گرافیکی زاویه‌دار و تحریف‌شده‌اش گرایید؛ پوسترِ نمایش‌نامه‌اش با نام ''جنایتکار، امید زن‌ها''<ref>''Murderer, the Hope of Women''</ref> (۱۹۰۹م) نمونۀ گزیده‌ای از آثار اوست. «تک‌چهره‌های روان‌شناختیِ» عمیق و غم‌آلود این دورۀ کوکوشکا، از برجسته‌ترین آثارش به‌شمار می‌روند، تابلوی ''هانس تیتسه و اریکا تیتسه کونرات''<ref> ''Hans Tietze and Erica Tietze-Conrat'' </ref> (۱۹۰۹م، [[موزه هنر مدرن|موزۀ هنر مدرن]] [[نیویورک]]<ref>Museum of Modern Art, New York </ref>) نمونۀ شاخصی از آن‌هاست.  


کوکوشکا پس از جنگ جهانی اول، در درسدن<ref>Dresden </ref> به‌ تدریس پرداخت (۱۹۱۹ـ۱۹۲۴)، و در این شهر با هنرمندان ''[[گروه پل]]''<ref>die Brücke</ref> رابطۀ نزدیک‌تری پیدا کرد. رنگ‌های نقاشی‌هایش تابناک‌تر شدند و بیشتر به منظره‌پردازی پرداخت؛ غالب آن‌ها همچون ''نویشتاد''<ref> ''Neustadt''</ref> (۱۹۲۲، تالار هنر<ref> Kunsthalle</ref>، هامبورگ) واجد همان بی‌قراری و اضطراری‌اند که بر تک‌چهره‌هایش حاکم‌اند. پس از سفر به اروپا، خاورمیانه، و شمال افریقا، در ۱۹۳۱ به وین و در ۱۹۳۴ به پراگ<ref> Prague </ref> رفت. در ۱۹۳۸ هنگامی‌که نازی‌ها هنرش را با عنوان هنر فاسد محکوم کردند، در انگلستان اقامت گزید و در ۱۹۴۷ تبعۀ آن‌جا شد. اگرچه پاره‌ای از آثار متأخرش رفته‌رفته تزیینی شدند، نقاشی‌هایی همچون آخرین تک‌چهره‌ای که از خودش کشید با نام ''وقتِ تعطیل است آقایان''<ref>''Time, Gentlemen Please''</ref> (۱۹۷۱ـ۱۹۷۲)، همچنان زنده و تأثیرگذارند.
کوکوشکا پس از [[جنگ جهانی اول]]، در [[درسدن]]<ref>Dresden </ref> به‌ تدریس پرداخت (۱۹۱۹ـ۱۹۲۴م)، و در این شهر با هنرمندان ''[[گروه پل]]''<ref>die Brücke</ref> رابطۀ نزدیک‌تری پیدا کرد. رنگ‌های نقاشی‌هایش تابناک‌تر شدند و بیشتر به منظره‌پردازی پرداخت؛ غالب آن‌ها همچون ''نویشتاد''<ref> ''Neustadt''</ref> (۱۹۲۲م، تالار هنر<ref> Kunsthalle</ref>، [[هامبورگ، بندر|هامبورگ]]) واجد همان بی‌قراری و اضطراری‌اند که بر تک‌چهره‌هایش حاکم‌اند. پس از سفر به اروپا، خاورمیانه، و شمال افریقا، در ۱۹۳۱م به وین و در ۱۹۳۴م به [[پراگ]]<ref> Prague </ref> رفت. در ۱۹۳۸م هنگامی‌که نازی‌ها هنرش را با عنوان هنر فاسد محکوم کردند، در [[انگلستان]] اقامت گزید و در ۱۹۴۷م تبعۀ آن‌جا شد. اگرچه پاره‌ای از آثار متأخرش رفته‌رفته تزیینی شدند، نقاشی‌هایی همچون آخرین تک‌چهره‌ای که از خودش کشید با نام ''وقتِ تعطیل است آقایان''<ref>''Time, Gentlemen Please''</ref> (۱۹۷۱ـ۱۹۷۲م)، همچنان زنده و تأثیرگذارند.
[[پرونده:35376200-2.jpg|بندانگشتی|اسکار کوکوشکا]]
[[پرونده:35376200-2.jpg|بندانگشتی|اسکار کوکوشکا]]
&nbsp;
&nbsp;
سرویراستار
۵۵٬۴۹۶

ویرایش