ابن ابی العوجا، عبدالکریم ( ـ۱۵۵ق): تفاوت میان نسخهها
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
ابن ابیالعوجا، عبدالکریم ( ـ۱۵۵ق)<br>دهری و زندیق معروف. دایی مَعْنِ بن زائدۀ شیبانی، سردار سخاوتمند مشهور عرب که وی نیز منتسب به [[زنادقه]] بود. ابن ابیالعوجا نزد [[حسن بصری (مدینه ۲۱ـ۱۱۰ق)|حسن بصری]] درس خواند و بعد از راه [[توحید]] منحرف شد. در [[مکه]] در ایام [[حج]] با [[امام جعفر صادق|امام صادق]] (ع) به مناظره پرداخت. با [[بشار بن برد|بَشارِ بن بُرَد]]، [[واصل بن عطا|واصِلِ بن عَطا]]، [[عمرو بن عبید بصری|عَمرو بن عُبَیْد]]، و [[صالح بن عبدالقدوس|صالح بن عبدالقُدوس]] دوستی و مجالست داشت، ولی علمای دینی نوعاً از معاشرت با او به دلیل بدزبانی و تباهی نهادش خودداری میکردند. مردی جسور و بیباک بود. جوانان را به بیدینی دعوت میکرد و مریدانی نیز داشته است. ظاهراً به [[تناسخ|تَناسخ]] و قَدَر اعتقاد داشت. برخی او را مانوی و برخی دیگر دهریمذهب گفتهاند. در احتجاجاتش مخالفت صریح خود را با خدا و قرآن و اسلام و احکام شریعت آشکار میساخت و هرچند ائمۀ دین با تساهل با وی به مباحثه میپرداختند، اما دستگاه حکومتی عقاید ضد دینی او را برنتافت و بالاخره، محمد بن سلیمان، والی کوفه در روزگار خلافت [[منصور عباسی]]، حکم به قتل او داد. گویند در هنگام مرگ گفته بود که با جعل ۴هزار حدیث [[حرام]] را حلال و حلال را حرام کرده است. مناظرات او با امام صادق (ع) در منابع حدیثی ثبت شده است.<br><!--11021200--> | ابن ابیالعوجا، عبدالکریم ( ـ۱۵۵ق)<br>دهری و زندیق معروف. دایی مَعْنِ بن زائدۀ شیبانی، سردار سخاوتمند مشهور عرب که وی نیز منتسب به [[زنادقه]] بود. ابن ابیالعوجا نزد [[حسن بصری (مدینه ۲۱ـ۱۱۰ق)|حسن بصری]] درس خواند و بعد از راه [[توحید]] منحرف شد. در [[مکه]] در ایام [[حج]] با [[امام جعفر صادق|امام صادق]] (ع) به مناظره پرداخت. با [[بشار بن برد|بَشارِ بن بُرَد]]، [[واصل بن عطا|واصِلِ بن عَطا]]، [[عمرو بن عبید بصری|عَمرو بن عُبَیْد]]، و [[صالح بن عبدالقدوس|صالح بن عبدالقُدوس]] دوستی و مجالست داشت، ولی علمای دینی نوعاً از معاشرت با او به دلیل بدزبانی و تباهی نهادش خودداری میکردند. مردی جسور و بیباک بود. جوانان را به بیدینی دعوت میکرد و مریدانی نیز داشته است. ظاهراً به [[تناسخ|تَناسخ]] و قَدَر اعتقاد داشت. برخی او را مانوی و برخی دیگر دهریمذهب گفتهاند. در احتجاجاتش مخالفت صریح خود را با خدا و قرآن و اسلام و احکام شریعت آشکار میساخت و هرچند ائمۀ دین با تساهل با وی به مباحثه میپرداختند، اما دستگاه حکومتی عقاید ضد دینی او را برنتافت و بالاخره، محمد بن سلیمان، والی [[کوفه]] در روزگار خلافت [[منصور عباسی]]، حکم به قتل او داد. گویند در هنگام مرگ گفته بود که با جعل ۴هزار حدیث [[حرام]] را حلال و حلال را حرام کرده است. مناظرات او با امام صادق (ع) در منابع حدیثی ثبت شده است.<br><!--11021200--> | ||
[[رده:ادیان و فرقه های غیراسلام]] | [[رده:ادیان و فرقه های غیراسلام]] | ||
[[رده:سایر ادیان، فرقه ها و باورها]] | [[رده:سایر ادیان، فرقه ها و باورها]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۹
ابن ابیالعوجا، عبدالکریم ( ـ۱۵۵ق)
دهری و زندیق معروف. دایی مَعْنِ بن زائدۀ شیبانی، سردار سخاوتمند مشهور عرب که وی نیز منتسب به زنادقه بود. ابن ابیالعوجا نزد حسن بصری درس خواند و بعد از راه توحید منحرف شد. در مکه در ایام حج با امام صادق (ع) به مناظره پرداخت. با بَشارِ بن بُرَد، واصِلِ بن عَطا، عَمرو بن عُبَیْد، و صالح بن عبدالقُدوس دوستی و مجالست داشت، ولی علمای دینی نوعاً از معاشرت با او به دلیل بدزبانی و تباهی نهادش خودداری میکردند. مردی جسور و بیباک بود. جوانان را به بیدینی دعوت میکرد و مریدانی نیز داشته است. ظاهراً به تَناسخ و قَدَر اعتقاد داشت. برخی او را مانوی و برخی دیگر دهریمذهب گفتهاند. در احتجاجاتش مخالفت صریح خود را با خدا و قرآن و اسلام و احکام شریعت آشکار میساخت و هرچند ائمۀ دین با تساهل با وی به مباحثه میپرداختند، اما دستگاه حکومتی عقاید ضد دینی او را برنتافت و بالاخره، محمد بن سلیمان، والی کوفه در روزگار خلافت منصور عباسی، حکم به قتل او داد. گویند در هنگام مرگ گفته بود که با جعل ۴هزار حدیث حرام را حلال و حلال را حرام کرده است. مناظرات او با امام صادق (ع) در منابع حدیثی ثبت شده است.