فرانک، سزار (۱۸۲۲ـ۱۸۹۰): تفاوت میان نسخه‌ها

فِرانْک، سِزار (۱۸۲۲ـ۱۸۹۰)(Franck, Cesar)<br/> [[File:33054100-1.jpg|thumb|فِرانْک، سِزار]][[File:33054100-2.jpg|thumb|فِرانْک، سِزار]][[File:33054100-3.jpg|thumb|فِرانْک، سِزار]][[File:33054100-4.jpg|thumb|فِرانْک، سِزار]][[File:33054100.jpg|thumb|فِرانْک، سِزار]] {{جعبه زندگینامه

</ref> بود، و سبک هارمونیک او از تجربه‌هایش در مقام ارگ‌نواز کلیسا تأثیر می‌گرفت. ازجمله آثار مذهبی و رُمانتیک اوست: ''سمفونی در رِمینور''<ref>''Symphony in D Minor'' </ref> (۱۸۸۶ـ۱۸۸۸)، ''واریاسیون‌های سمفونیک''<ref>''Variations Symphoniques''</ref> (۱۸۸۵) برای پیانو و ارکستر، ''سونات ویولن''<ref>''Violin Sonata'' </ref> (۱۸۸۶)، اوراتوریوی ''له‌بئاتیتود (برکت‌ها)''<ref>''Les Béatitudes/The Beatitudes''</ref> (۱۸۷۹)، و قطعه‌های فراوان برای ارگ. فرانک در لیِژ<ref> Liège </ref> به‌دنیا آمد. از کودکی در نواختن پیانو بااستعداد بود، و در ۱۱سالگی گشت هنری‌اش را در سراسر بلژیک برگزار کرد. در ۱۸۳۵ برای تحصیل به پاریس، رفت، و در ۱۸۳۷ وارد کنسرواتوار شد در آن‌جا هر سال یک جایزه می‌برد. در ۱۸۴۸ با بازیگر جوانی ازدواج کرد و در ۱۸۵۱ با سمت ارگ‌نواز در کلیسای سن ـ ژان ـ سن ـ فرانسوا<ref>Saint-Jean-Saint Francois </ref> استخدام شد. در ۱۸۵۳ سرپرست کُر و در ۱۸۵۸ ارگ‌نواز کلیسای سنت کلوتیلد<ref>Sainte-Clotilde </ref> شد. برجسته‌ترین خصوصیت او مهارتش در بداهه‌نوازی بود. در ۱۸۷۲ با سِمت استاد ارگ به‌استخدام کنسرواتوار درآمد. فرانک حلقه‌ای از دانشجویان جوان و مشتاق را دور هم جمع کرد، که در میان‌شان چهره‌هایی بودند همچون ونسان دندی<ref>Vincent d’Indy </ref>، ارنست شوسون<ref>Ernest Chausson </ref>، گیوم لُکو<ref>Guillaume Lekeu</ref>، و هانری دوپارک<ref> Henri Duparc </ref>، و همراه آنان مطالعه و پژوهش دربارۀ موسیقی پُلی‌فونیک و سمفونیک را دنبال کرد؛ او بنیادگذار شاخۀ ویژه‌ای از موسیقی مدرن فرانسوی بود، شاخه‌ای که بدون از دست‌دادن فردیت خود، نوآوری‌های واگنر را جذب کرد. فرانک در ۱۸۸۵ لقب شوالیۀ لژیون دونور<ref>Legion of Honour</ref> را دریافت کرد و سال بعد، در ژانویۀ ۱۸۸۷، جشنواره‌ای از آثار او برگزار شد.