پرش به محتوا

امامی، میرزا آقا (۱۲۶۰ـ۱۳۳۴ش): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۳۰: خط ۳۰:
[[پرونده:11494400- 2.jpg|جایگزین=از آثار هنرمند|بندانگشتی|از آثار هنرمند]]
[[پرونده:11494400- 2.jpg|جایگزین=از آثار هنرمند|بندانگشتی|از آثار هنرمند]]
میرزا آقا اِمامی (۱۲۶۰ـ ۱۳۳۴ش)<br>
میرزا آقا اِمامی (۱۲۶۰ـ ۱۳۳۴ش)<br>
[[پرونده: 11494400.jpg | بندانگشتی|میرزا آقا امامی]]نگارگر ایرانی. شیوۀ [[رضا عباسی (ح ۹۸۰ـ ح ۱۰۴۴ق)|رضا عباسی]] را از نو رایج کرد. در هنر [[تذهیب]]، نقشۀ قالی، گل و مرغ، طلااندازی، و سوخت و [[معرق کاری|معرّق]] مهارت داشت؛ او را باید مبدع سوخت و معرّق چرم (نقاشی و تذهیب روی قطعات چرم دباغی‌شده و جاسازی آن به‌شیوۀ معرق یا موزائیک) دانست. ظرافتِ بسیار و استحکام در طرح و اجرا ویژگی هنر اوست. در رنگ‌آمیزی آثارش از رنگ‌های معدنی‌ (سنّتی) بهره می‌گرفت. میرزا آقا امامی در [[اصفهان، شهر|اصفهان]] زندگی می‌کرد، و در همان دیار فوت‌وفن نگارگری و تذهیب و [[تشعیر]] و گل‌ومرغ‌سازی را آموخت. بعدها در مجمع‌الصنایع تهران نزد [[صنیع همایون، عبدالحسین (اصفهان ۱۲۷۶ ـ ۱۳۴۰ ق)|صنیع همایون]] رمز و راز تذهیب را به‌تمامی فرا گرفت، سپس به اصفهان بازگشت و کارگاهی برای هنرآفرینی‌هایش در آن شهر برپا کرد. شاگردان بسیاری را تعلیم داد که خود استادان برجسته‌ای شدند، ازجمله [[اسلامیان، حسین (اصفهان ۱۲۹۰ـ۱۳۶۰ش)|حسین اسلامیان]]، [[فرشچیان، محمود|محمود فرشچیان]]، و غیره. دو لنگۀ در چوبی با تکنیک نقاشی روغنی (زیرلاکی) از وی در [[موزه هنرهای ملی ایران|موزۀ هنرهای ملی]] نگهداری می‌شود، که به‌خوبی از مهارت‌های وی نشان دارد. اثر سوخت و معرّق چرم با نام ''بوستان'' (۱۳۰۵ش) از دیگر آثار اوست. میرزا نصرالله امامی، نقاش‌باشیِ معروف دورۀ ناصری، جدّ وی بود. دختر میرزا آقا امامی، زینب‌السادات امامی نیز نگارگر است و در اصفهان هنرآفرینی می‌کند.
[[پرونده: 11494400.jpg | بندانگشتی|میرزا آقا امامی]]نگارگر ایرانی. شیوۀ [[رضا عباسی (ح ۹۸۰ـ ح ۱۰۴۴ق)|رضا عباسی]] را از نو رایج کرد. در هنر [[تذهیب]]، نقشۀ قالی، گل و مرغ، طلااندازی، و سوخت و [[معرق کاری|معرّق]] مهارت داشت؛ او را باید مبدع سوخت و معرّق چرم (نقاشی و تذهیب روی قطعات چرم دباغی‌شده و جاسازی آن به‌شیوۀ معرق یا موزائیک) دانست. ظرافتِ بسیار و استحکام در طرح و اجرا ویژگی هنر اوست. در رنگ‌آمیزی آثارش از رنگ‌های معدنی‌ (سنّتی) بهره می‌گرفت. میرزا آقا امامی در [[اصفهان، شهر|اصفهان]] زندگی می‌کرد، و در همان دیار فوت‌وفن نگارگری و تذهیب و [[تشعیر]] و گل‌ومرغ‌سازی را آموخت. بعدها در مجمع‌الصنایع تهران نزد [[صنیع همایون، عبدالحسین|صنیع همایون]] رمز و راز تذهیب را به‌تمامی فرا گرفت، سپس به اصفهان بازگشت و کارگاهی برای هنرآفرینی‌هایش در آن شهر برپا کرد. شاگردان بسیاری را تعلیم داد که خود استادان برجسته‌ای شدند، ازجمله [[اسلامیان، حسین (اصفهان ۱۲۹۰ـ۱۳۶۰ش)|حسین اسلامیان]]، [[فرشچیان، محمود|محمود فرشچیان]]، و غیره. دو لنگۀ در چوبی با تکنیک نقاشی روغنی (زیرلاکی) از وی در [[موزه هنرهای ملی ایران|موزۀ هنرهای ملی]] نگهداری می‌شود، که به‌خوبی از مهارت‌های وی نشان دارد. اثر سوخت و معرّق چرم با نام ''بوستان'' (۱۳۰۵ش) از دیگر آثار اوست. میرزا نصرالله امامی، نقاش‌باشیِ معروف دورۀ ناصری، جدّ وی بود. دختر میرزا آقا امامی، زینب‌السادات امامی نیز نگارگر است و در اصفهان هنرآفرینی می‌کند.
<br><!--11494400-->
<br><!--11494400-->
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی ایران]]
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی ایران]]
[[رده:(نگارگری و مجسمه سازی ایران)اشخاص و آثار]]
[[رده:(نگارگری و مجسمه سازی ایران)اشخاص و آثار]]
۴۸٬۰۱۹

ویرایش