گوانگجو: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> در جنوب [[چین]]، با 18,676,605 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 7,434 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۲۱ متری از سطح دریا واقع شده است. صنایع کشتی‌سازی، ماشین‌سازی و تولید [[خودرو]]، وسایل الکترونیکی، مواد شیمیایی، و پارچه دارد. عارضه‌های این استان عبارت‌اند از تالار یادوارۀ سون ‌یات‌‌‌سن<ref>Sun yat-sen Memorial Hall </ref>؛ جزیرۀ شامِین<ref>Shamian Island </ref>، اقامتگاه سابق بازرگانان خارجی؛ مسجدی که گفته می‌شود قدیمی‌ترین مسجد چین است؛ و زادگاه سون یات‌سن<ref>Sun Zhong Shan </ref>، رهبر انقلاب چین. گوانگجو تا زمان سلطنت خاندان [[تانگ، سلسله|تانگ]]<ref>Tang </ref> (حک: قرون ۷ تا ۹م) مهم‌ترین بندر تجارت خارجی چین با جامعۀ بزرگ عرب به‌شمار می‌رفت. پرتغالی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که در ۱۵۱۶ از این شهر دیدن کردند. بین ۱۷۳۰ و ۱۸۴۰، گوانگجو تنها بندر چین محسوب می‌شد که به روی تجارت با اروپاییان باز بود. از ۱۸۴۲ تا ۱۹۳۸، که به اشغال [[ژاپن]] درآمد، بندر آزاد بود. گوانگجو مرکز شبکۀ‌ جاده‌ای و [[راه آهن|راه‌آهن]] در استان گوانگ‌دونگ است؛ بزرگراه‌ها و شبکۀ راه‌آهن سریع‌السیر آن را به [[شن جن|شن‌جن]]<ref>Shenzhen </ref> و جوهای<ref>Zhuhai</ref>، در نزدیکی [[ماکائو]]<ref> Macau </ref>، متصل می‌کنند. گوانگجو همچنین با راه‌آهن به [[هنگ کنگ|هنگ‌کنگ]]، [[پکن]]<ref>Beijing</ref>، و [[شانگهای]]<ref> Shanghai</ref> متصل است و [[فرودگاه]] بین‌المللی پررفت و آمدی دارد.