کاروانسرای مادرشاه: تفاوت میان نسخهها
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) جز (Mohammadi3 صفحهٔ کاروان سرای مادرشاه را به کاروانسرای مادرشاه منتقل کرد) |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده: 35052000-1.jpg | بندانگشتی|کاروانسرای مادرشاه]][[پرونده: 35052000-2.jpg | بندانگشتی|کاروانسرای مادرشاه]][[پرونده: 35052000-3.jpg | بندانگشتی|کاروانسرای مادرشاه]][[پرونده: 35052000-4.jpg | بندانگشتی|کاروانسرای مادرشاه]][[پرونده: 35052000.jpg | بندانگشتی|کاروانسرای مادرشاه]]کاروانسرای مادرشاه <br> | |||
[[پرونده: 35052000-1.jpg | بندانگشتی| | (یا: کاروانسرای مورچهخورت) در ۵۰ کیلومتری محور ارتباطی [[اصفهان، شهر|اصفهان]] به [[دلیجان، شهر|دلیجان]] و در محدوده روستای تاریخی [[مورچه خورت، روستا|مورچهخورت]] واقع در شهرستان [[شاهین شهر|شاهینشهر]] و [[میمه، شهر (اصفهان)|میمه]] قرار دارد. این اثر را مادرِ [[سلطان حسین صفوی|شاهسلطانحسین]] صفوی در جوار [[مدرسه چهارباغ|مدرسۀ چهارباغ]] اصفهان ساخت، و آن را وقف مدرسه کرد. هدف بنیادین از ایجاد این مجموعه، اختصاص عواید و درآمدهای اقتصادی حاصل از خدمات کاروانداری به تأمین هزینههای نگهداری و اداره امور محصلان مدرسه چهارباغ بوده که پیوند تنگاتنگ نهاد وقف، سرمایهگذاری تجاری و پشتیبانی آموزشی را در واپسین دهههای حاکمیت صفویان نمایان میسازد. | ||
<br><!--35052000--> | |||
بنا بر پایۀ الگوی کلاسیک کاروانسراهای برونشهری دوره [[صفویه|صفوی]] و با پلان چهارایوانی پیرامون یک حیاط مرکزی سامان یافته است. گستردگی عرصه این مجموعه به حدود ۶۵۰۰ مترمربع میرسد و سازماندهی فضایی آن شامل ردیف [[حجره|حجره]]<nowiki/>های اقامتی متصل به ایوانچههای بیرونی، شترخانها و اصطبلهای سرپوشیده در پشت فضاهای زیستی، هشتی ورودی و برجهای مراقبتی در جدارههای پیرامونی است. مصالح اصلی سازه را [[آجر]] با ملات سنتی و پوششهای [[طاق و تویزه]] تشکیل میدهند. بر تارک درگاه ورودی بنا، کتیبهای منظوم و سنگی متعلق به دوره [[محمدشاه قاجار (تبریز ۱۲۲۲ـ تهران ۱۲۶۴ق)|محمدشاه قاجار]] و مورخ به سال ۱۲۵۱ق نصب شده که حاکی از تداوم بهرهبرداری و اقدامات حفاظتی یا مرمتی در سدههای متأخر است. | |||
این بنا پس از افول جایگاه کاروانداری سنتی در دوران معاصر، تحولات کارکردی متعددی را تجربه کرد؛ از جمله در اوایل سده چهاردهم خورشیدی به پادگان و استقرارگاه نظامی تبدیل گردید و در دهههای اخیر نیز پس از واگذاری به بخش خصوصی، روند احیا و باززندهسازی آن در قالب مجموعهای پذیرایی و خدماتی پیگیری شد. کاروانسرای مادرشاه در ۳۰ تیر ۱۳۸۴ش با شماره ثبت ۱۳۶۵۷ در فهرست آثار ملی ایران ثبت گردید و از حیث مقیاس فضایی، ارزشهای معماری و موقعیت راهبردی در شبکه راههای مواصلاتی شمال اصفهان، یکی از آثار شاخص میراث معماری راهی ایران به شمار میرود.<br><!--35052000--> | |||
[[رده:جغرافیای ایران]] | [[رده:جغرافیای ایران]] | ||
[[رده:اصفهان]] | [[رده:اصفهان]] | ||
[[رده:معماری]] | [[رده:معماری]] | ||
[[رده:ابنیه سنتی ایران]] | [[رده:ابنیه سنتی ایران]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۷
کاروانسرای مادرشاه
(یا: کاروانسرای مورچهخورت) در ۵۰ کیلومتری محور ارتباطی اصفهان به دلیجان و در محدوده روستای تاریخی مورچهخورت واقع در شهرستان شاهینشهر و میمه قرار دارد. این اثر را مادرِ شاهسلطانحسین صفوی در جوار مدرسۀ چهارباغ اصفهان ساخت، و آن را وقف مدرسه کرد. هدف بنیادین از ایجاد این مجموعه، اختصاص عواید و درآمدهای اقتصادی حاصل از خدمات کاروانداری به تأمین هزینههای نگهداری و اداره امور محصلان مدرسه چهارباغ بوده که پیوند تنگاتنگ نهاد وقف، سرمایهگذاری تجاری و پشتیبانی آموزشی را در واپسین دهههای حاکمیت صفویان نمایان میسازد.
بنا بر پایۀ الگوی کلاسیک کاروانسراهای برونشهری دوره صفوی و با پلان چهارایوانی پیرامون یک حیاط مرکزی سامان یافته است. گستردگی عرصه این مجموعه به حدود ۶۵۰۰ مترمربع میرسد و سازماندهی فضایی آن شامل ردیف حجرههای اقامتی متصل به ایوانچههای بیرونی، شترخانها و اصطبلهای سرپوشیده در پشت فضاهای زیستی، هشتی ورودی و برجهای مراقبتی در جدارههای پیرامونی است. مصالح اصلی سازه را آجر با ملات سنتی و پوششهای طاق و تویزه تشکیل میدهند. بر تارک درگاه ورودی بنا، کتیبهای منظوم و سنگی متعلق به دوره محمدشاه قاجار و مورخ به سال ۱۲۵۱ق نصب شده که حاکی از تداوم بهرهبرداری و اقدامات حفاظتی یا مرمتی در سدههای متأخر است.
این بنا پس از افول جایگاه کاروانداری سنتی در دوران معاصر، تحولات کارکردی متعددی را تجربه کرد؛ از جمله در اوایل سده چهاردهم خورشیدی به پادگان و استقرارگاه نظامی تبدیل گردید و در دهههای اخیر نیز پس از واگذاری به بخش خصوصی، روند احیا و باززندهسازی آن در قالب مجموعهای پذیرایی و خدماتی پیگیری شد. کاروانسرای مادرشاه در ۳۰ تیر ۱۳۸۴ش با شماره ثبت ۱۳۶۵۷ در فهرست آثار ملی ایران ثبت گردید و از حیث مقیاس فضایی، ارزشهای معماری و موقعیت راهبردی در شبکه راههای مواصلاتی شمال اصفهان، یکی از آثار شاخص میراث معماری راهی ایران به شمار میرود.