ورمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵): تفاوت میان نسخه‌ها

وِرْمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵)(Vermeer, Jan)<br/> [[File:40073700.jpg|thumb|تابلوي خدمتکار در حال ريختن شير، اثر يان ورمير]]

 

{{جعبه زندگینامه

|آثار =توری باف (ح ۱۶۵۵؛ لوور، پاریس)؛ و خدمتکار در حال ریختن شیر (ح ۱۶۵۸؛ موزه ملی، آمستردام)

نقاش هلندی. در دلفت<ref>Delft</ref> هنرآفرینی می‌کرد. صحنه‌های روزمرۀ آرامی را به‌تصویر کشید که از نوعی سادگی تا حد انتزاع<ref>abstraction

</ref>، تناسبات رنگی ظریف، و قابلیت نظرگیر القای تابش نور بر روی اشیا برخوردارند. ''توری‌باف''<ref>''The Lacemaker'' </ref> (ح ۱۶۵۵؛ لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس)، و ''خدمتکار در حال ریختن شیر''<ref>''Maidservant Pouring Milk''

</ref> (ح ۱۶۵۸؛ موزۀ ملی، آمستردام<ref> Rijksmuseum, Amsterdam </ref>) نمونه‌هایی از آثار اویند. ورمیر بدان سبب که به کیفیت‌های صوری نقاشی بیش از موضوع آن اهمیت می‌دهد، از دیگر نقاشان هلندی، متمایز است. توازن و سادگی طرح، تناسب‌های رنگی، و ظرایف بافت و رنگ و نور ازجملۀ این کیفیت‌ها به‌شمار می‌روند. تأثیر هنر ایتالیا در نخستین آثار او، ازجمله ''دیانا و حوریانش''<ref>''Diana and her Nymphs'' </ref> (ح ۱۶۵۵؛ موریتشویس<ref>Mauritshuis </ref>، لاهه<ref>The Hague</ref>) و ''معشوقه''<ref>''The Courtesan'' </ref> (۱۶۵۶؛ نگارخانۀ استادان کهن<ref>Gemäldegalerie Alter Meister </ref>، درسدن<ref>Dresden </ref>) مشهود است. ولی شیوۀ کاملاً مستقلی ـ کاملاً هلندی ـ در منظره‌هایی همچون ''چشم‌انداز دلفت''<ref>''View of Delft'' </ref> (۱۶۵۸ـ۱۶۶۰؛ موریتشویس، لاهه) و ''خیابان کوچک''<ref>''The Little Street'' </ref> (موزۀ ملی، آمستردام) خودنمایی می‌کند، و واقعیت عینی در این آثار به‌خوبی منتقل می‌شود (به احتمال زیاد ورمیر از اتاق تاریک<ref>camera obscura </ref> استفاده می‌کرده است). درون‌خانه‌<ref>interior</ref>های مشهوری که تصویر کرد ـ که در ظرافت و شکوه از آثار پیتر دِ هوخ<ref> Pieter de Hooch </ref>، خرارت تربورخ<ref>Gerard Terborch </ref>، و گابریل متسو<ref>Gabriel Metsu </ref> پیشی می‌گیرند ـ آثاری همچون ''بانوی ایستاده در پای ویرجینال''<ref>''Lady Standing at the Virginals''</ref> (نگارخانۀ ملی لندن<ref> National Gallery, London </ref>)، ''کارگاه نقاش''<ref>''The Painter’s Studio''</ref> (موزۀ تاریخ هنر<ref> Kunsthistorisches Museum </ref>، وین)، ''دختر دستار به سر''<ref>''Girl with a Turban''</ref> (موریتشویس، لاهه) و ''زن در حال توزین مروارید''<ref>''A Woman Weighing Pearls'' </ref> (نگارخانۀ ملی هنر واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery of Art, Washington, DC </ref>) را دربر می‌گیرد. ورمیر احتمالاً شاگرد کارِل فابریتسیوس<ref>Carel Fabritius </ref> بوده است. در ۱۶۵۳ به عضویت صنف نقاشان دلفت<ref>Delft Guild of Painters </ref> درآمد، و دو بار در سال‌های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰ به ریاست صنف انتخاب شد. در فقر درگذشت، و بی‌گمان تأمین مایحتاج خانوادۀ بزرگش از دلایل فقر او بود. ظاهراً نقاش پرکاری نبود و کمتر از ۴۰ اثر موثّق از او باقی مانده است. پس از مرگش به فراموشی سپرده شد، تا این‌که «بورگر<ref>Bürger</ref>» (تئوفیل توره<ref> Thèophile Thoré</ref>) منتقد فرانسوی، در ۱۸۶۶ او را از نو کشف کرد.