فرانسوی، معماری: تفاوت میان نسخه‌ها

فرانسوی، معماری (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۵

۳۲ بایت حذف‌شده ، ۵ ماه پیش

بدون خلاصۀ ویرایش

Automoderated users، ربات‌ها، دیوان‌سالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار

۴۷٬۷۳۶

ویرایش

@@ خط ۱۲: / خط ۱۲: @@
 '''معماری باروک<ref>baroque</ref>'''. پس از دورۀ طولانی جنگ‌های دینی، معماری دوباره اهمیت یافت. علاقۀ هانری چهارم به شهرسازی در کارهایی همچون پلاس دِ وژ<ref>Place des Vosges</ref>، در پاریس (آغاز بنا در ۱۶۰۵م)، پون نوف<ref>Pont Neuf</ref> و پلاس دوفین<ref>Place Dauphine</ref> متجلی شد. سبک باروک در کار لو وو<ref>Le Vau</ref> در شاتوی وُو لو ویکنت<ref>Vaux-le-Vicomte</ref> (۱۶۵۷ـ ۱۶۶۱م)، که طراحی باغ‌های آن کار لَونوتْر<ref>Le Nôtre</ref> است، تجسم یافت؛ دو معمار اخیر کارهای گسترده‌ای را در ورسای<ref>Versailles</ref> به اجرا درآوردند. [[لومرسیه، ژاک (۱۵۸۵ـ۱۶۵۴)|ژاک لومرسیه]]<ref>Jacques Lemercier</ref> بخش‌های قدیمی کاخ ورسای، کاخ سلطنتی<ref>Palais Royal</ref> (۱۶۳۳م)، و کلیساهای سوربون<ref>Sorbonne</ref> (آغاز بنا در ۱۶۲۶م) و سن روک<ref>St Roch</ref> را طراحی کرد، و شهر و شاتوی ریشِلیو<ref>Richelieu</ref> را برای کاردینال ریشِلیو<ref>Cardinal Richelieu</ref> بنا نهاد (۱۶۳۱م). [[مانسار، فرانسوا (۱۵۹۸ـ۱۶۶۶)|فرانسوا مانسار]]<ref>François Mansart</ref> هتل کارناوال<ref>Hôtel Carnavalet</ref> لسکو<ref>Lescot</ref> را توسعه داد و کلیسای وال دو گراس<ref>Val-de-Grâce</ref> را ساخت که هر دو در پاریس واقع‌اند؛ شاتوی زیبایی در مزون لافیت<ref>Maisons-Lafitte</ref>، در نزدیکی پاریس (۱۶۴۲ـ ۱۶۵۱م)؛ و بال اورلئان<ref>Orléans</ref> در بلوآا، نیز کار اوست. در ۱۶۷۸م و در عصر لوئی چهاردهم، آردوئن ـ مانسار<ref>Hardouin-Mansart</ref> کاخ ورسای را توسعه داد و کلیسای جامعی در آن طراحی کرد.
-'''معماری نئوکلاسیک<ref>neo-classic</ref>'''. در قرن ۱۸ گرایش مشخصی به‌سوی کلاسی‌سیسم<ref>classicism</ref> مشاهده شد که کارهای بوله<ref>Boullée</ref> و لُودُو<ref>Ledoux</ref> نقطۀ اوج آن است. تأثیر سبک کلاسیک در قرن ۱۹م ادامه یافت، و انقلاب کبیر فرانسه (۱۷۸۹م)، با کارهایی مانند مادلن<ref>Madeleine</ref>، در پاریس (۱۸۰۴ـ ۱۸۴۹م)، اثر وینیون<ref>Vignon</ref> (۱۷۶۲ـ ۱۸۲۸م)، تا حدی آن را تداوم بخشید. در میانۀ قرن ۱۹م، سبک باشکوه هنرهای زیبا<ref>Beaux Arts</ref> پدید آمد، که بیش از همه در عمارت اپرا<ref>Opéra</ref>، در پاریس (۱۸۶۱ـ ۱۸۷۴م)، کار شارل گارنیه<ref>Charles Garnier</ref> (۱۸۲۵ـ ۱۸۹۸م) تجلی یافته است. هم رویکرد خردگرا<ref>rationalist</ref>ی لابروست<ref>Labrouste</ref>، که مسئول ساخت کتابخانۀ سنت ژنو‌یو<ref>Sainte Geneviève</ref> در پاریس (۱۸۴۳ـ۱۸۵۰م) بود، و هم سبک احیای گوتیک<ref>Gothic Revival</ref>، با این سبک به تقابل پرداختند که شرح مفصل آن در نوشته‌های [[ویوله لو دوک، اوژن امانویل (۱۸۱۴ـ۱۸۷۹)|ویوله‌ـ‌‌لو‌ـ‌دوک]]<ref>Viollet-le-Duc</ref> آمده است.
+'''معماری نئوکلاسیک<ref>neo-classic</ref>'''. در قرن ۱۸ گرایش مشخصی به‌سوی کلاسی‌سیسم<ref>classicism</ref> مشاهده شد که کارهای بوله<ref>Boullée</ref> و لُودُو<ref>Ledoux</ref> نقطۀ اوج آن است. تأثیر سبک کلاسیک در قرن ۱۹م ادامه یافت، و انقلاب کبیر فرانسه (۱۷۸۹م)، با کارهایی مانند مادلن<ref>Madeleine</ref>، در پاریس (۱۸۰۴ـ ۱۸۴۹م)، اثر وینیون<ref>Vignon</ref> (۱۷۶۲ـ ۱۸۲۸م)، تا حدی آن را تداوم بخشید. در میانۀ قرن ۱۹م، سبک باشکوه هنرهای زیبا<ref>Beaux Arts</ref> پدید آمد، که بیش از همه در عمارت اپرا<ref>Opéra</ref>، در پاریس (۱۸۶۱ـ ۱۸۷۴م)، کار شارل گارنیه<ref>Charles Garnier</ref> (۱۸۲۵ـ ۱۸۹۸م) تجلی یافته است. هم رویکرد خردگرا<ref>rationalist</ref>ی لابروست<ref>Labrouste</ref>، که مسئول ساخت کتابخانۀ سنت ژنو‌یو<ref>Sainte Geneviève</ref> در پاریس (۱۸۴۳ـ۱۸۵۰م) بود، و هم سبک احیای گوتیک<ref>Gothic Revival</ref>، با این سبک به تقابل پرداختند که شرح مفصل آن در نوشته‌های [[ویوله لو دوک، اوژن امانوئل|ویوله‌ـ‌‌لو‌ـ‌دوک]]<ref>Viollet-le-Duc</ref> آمده است.
 '''آرنووُ''' (آرنووُ<ref>art nouveau</ref>). این سبک در اواخر قرن ۱۹م پا گرفت، و نانسی<ref>Nancy</ref> و پاریس مراکز آن بودند. ورودی‌های ایستگاه مترو پاریس<ref>Paris Metro</ref>، کار [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref>، با قوس‌های فلزی به‌سبک گوتیک شعله‌سان، نمونه‌های مشهور این شیوه‌اند. گارنیه با فُرم‌های ناب طبع‌آزمایی کرد. کار بعدی [[پره، اوگوست (۱۸۷۴ـ۱۹۵۴)|اوگوست پره]]<ref>Auguste Perret</ref> نیز در همین راستا بود.
-'''جنبش مدرن<ref>Modern Movement</ref>'''. در دهۀ ۱۹۲۰م، [[لوکوربوزیه]]<ref>Le Corbusier</ref> که در [[سوئیس]] به‌دنیا آمده بود، در مقام برجسته‌ترین نمایندۀ جنبش مدرن در فرانسه پا به عرصه گذاشت. شاهکارهای او متنوع‌اند و از ویلا ساووآ<ref>Villa Savoye</ref> به‌سبک کوبیسم<ref>cubism</ref> در پوئاسی<ref>Poissy</ref> (۱۹۲۹ـ ۱۹۳۱م)، تا اونیته دَبیتاسیون<ref>Unité d’Habitation</ref> وسیع و شبکه‌مانند در مارسی<ref>Marseille</ref> (۱۹۴۷ـ ۱۹۵۲م)، را دربر‌می‌گیرند. دل‌مشغولی‌های مربوط به فناوری، در اغلب آثار معماری مدرن فرانسه از دهۀ ۱۹۵۰م مشهود است؛ این تمایل با کارهای ژان پرووه<ref>Jean Prouvé</ref>، ازجمله بوفۀ<ref>Refreshment Room</ref> اِویان<ref>Evian</ref> (۱۹۵۷م)، آغاز شد و در پروژه‌های بعدی، ازجمله مرکز [[پومپیدو، ژرژ (۱۹۱۱ـ۱۹۷۴)|پومپیدو]]<ref>Pompidou Centre</ref> در پاریس، اثر [[پیانو، رنتسو (۱۹۳۷)|رنتسو پیانو]]<ref>Renzo Piano</ref> و ریشار روژه<ref>Richard Rogers</ref> (۱۹۷۱ـ۱۹۷۷م)، و انستیتو جهانِ عرب<ref>Institut du Monde Arabe</ref>، در پاریس (۱۹۸۱ـ۱۹۸۷م)، اثر [[نوول، ژان (۱۹۴۵)|ژان نوول]]<ref>Jean Nouvel</ref> ادامه یافت. در دهۀ ۱۹۸۰، پاریس محل اجرای پروژه‌های عظیم<ref>President Mitterrand</ref> شد که پرزیدنت میتران<ref>President Mitterrand</ref> آن‌ها را آغاز کرد، ازجمله یک مجتمع فرهنگی در پارک دو لَوی‌یِت<ref>Parc de la Villette</ref>، کار برنار شومی<ref>Bernard Tschumi</ref>(بخشی از آن در ۱۹۸۵م گشایش یافت)، تبدیل ایستگاه دورسه<ref>Gare d’Orsay</ref> به موزۀ دورسه<ref>Musée d’Orsay</ref> در ۱۹۸۶م، کار گی اولنتی<ref>Gae Aulenti</ref>، ساخت هرم شیشه‌ای کار آی ام پِی<ref>I M Pei</ref> برای [[موزه لوور|موزۀ لوور]]<ref>Louvre</ref> در ۱۹۸۹م، و گراند آرش<ref>Grande Arch</ref> در لا دِفانْس<ref>La Défense</ref>، اثر یوهان اوتو فون اسپرِکلسن<ref>Johan Otto von Spreckelsen</ref>در ۱۹۸۹م.
+'''جنبش مدرن<ref>Modern Movement</ref>'''. در دهۀ ۱۹۲۰م، [[لوکوربوزیه]]<ref>Le Corbusier</ref> که در [[سوئیس]] به‌دنیا آمده بود، در مقام برجسته‌ترین نمایندۀ جنبش مدرن در فرانسه پا به عرصه گذاشت. شاهکارهای او متنوع‌اند و از ویلا ساووآ<ref>Villa Savoye</ref> به‌سبک کوبیسم<ref>cubism</ref> در پوئاسی<ref>Poissy</ref> (۱۹۲۹ـ ۱۹۳۱م)، تا اونیته دَبیتاسیون<ref>Unité d’Habitation</ref> وسیع و شبکه‌مانند در مارسی<ref>Marseille</ref> (۱۹۴۷ـ ۱۹۵۲م)، را دربر‌می‌گیرند. دل‌مشغولی‌های مربوط به فناوری، در اغلب آثار معماری مدرن فرانسه از دهۀ ۱۹۵۰م مشهود است؛ این تمایل با کارهای ژان پرووه<ref>Jean Prouvé</ref>، ازجمله بوفۀ<ref>Refreshment Room</ref> اِویان<ref>Evian</ref> (۱۹۵۷م)، آغاز شد و در پروژه‌های بعدی، ازجمله مرکز [[پومپیدو، ژرژ (۱۹۱۱ـ۱۹۷۴)|پومپیدو]]<ref>Pompidou Centre</ref> در پاریس، اثر [[پیانو، رنتسو|رنتسو پیانو]]<ref>Renzo Piano</ref> و ریشار روژه<ref>Richard Rogers</ref> (۱۹۷۱ـ۱۹۷۷م)، و انستیتو جهانِ عرب<ref>Institut du Monde Arabe</ref>، در پاریس (۱۹۸۱ـ۱۹۸۷م)، اثر [[نوول، ژان (۱۹۴۵)|ژان نوول]]<ref>Jean Nouvel</ref> ادامه یافت. در دهۀ ۱۹۸۰، پاریس محل اجرای پروژه‌های عظیم<ref>President Mitterrand</ref> شد که پرزیدنت میتران<ref>President Mitterrand</ref> آن‌ها را آغاز کرد، ازجمله یک مجتمع فرهنگی در پارک دو لَوی‌یِت<ref>Parc de la Villette</ref>، کار برنار شومی<ref>Bernard Tschumi</ref>(بخشی از آن در ۱۹۸۵م گشایش یافت)، تبدیل ایستگاه دورسه<ref>Gare d’Orsay</ref> به موزۀ دورسه<ref>Musée d’Orsay</ref> در ۱۹۸۶م، کار گی اولنتی<ref>Gae Aulenti</ref>، ساخت هرم شیشه‌ای کار آی ام پِی<ref>I M Pei</ref> برای [[موزه لوور|موزۀ لوور]]<ref>Louvre</ref> در ۱۹۸۹م، و گراند آرش<ref>Grande Arch</ref> در لا دِفانْس<ref>La Défense</ref>، اثر یوهان اوتو فون اسپرِکلسن<ref>Johan Otto von Spreckelsen</ref>در ۱۹۸۹م.
 &nbsp;