ادویه، جزایر: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>؛ مولوکاز<ref> Moluccas </ref>؛ مالوکو<ref>Maluku </ref>؛ به هندی مولوکن<ref>Molukken </ref>) مجمع‌الجزایر و استانی در شرق جمهوری [[اندونزی]]، مرکب از ده‌ها جزیرۀ کوچک و بزرگ در میان [[سلب، جزیره|جزیرۀ سلب]]<ref>Celebes Island </ref> و [[گینه نو|گینۀ نو]]<ref>New Guinea </ref>. ۷۴,۵۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲,۰۹۴,۷۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۵). معروف‌ترین این جزایر عبارت‌اند از [[هالماهرا|هالماهِرا]]<ref>Halmahera </ref>، [[سرام]]<ref>Seram </ref>، بورو<ref>Buru </ref>، [[آمبون]]<ref>Ambon </ref>، ترناته<ref>Ternate </ref>، [[آرو، جزایر|آرو]]<ref>Aru </ref> و [[باندا، جزایر|باندا]]<ref>Banda</ref>. بندر آمبون بزرگ‌ترین شهر و مرکز این مجمع‌الجزایر است. بسیاری از اهالی این استان مسیحی کاتولیک‌اند. مجمع‌الجزایر مزبور در ۱۵۱۲م به تصرف پرتغالی‌ها درآمد. آنتونیو دوبریتو در ۱۵۲۲م قلعۀ ترناته را ساخت و آنتونیو گالوایو از ۱۵۳۶ تا ۱۵۴۰م قدرت کشور [[پرتغال]] را به‌طور کامل در این مجمع‌الجزایر برقرار کرد. سلطان خیرون، پادشاه ترناته، در ۱۵۷۰م به دست پرتغالی‌ها کشته شد، اما در شورش مردم ترناته، به رهبری باب‌الله، فرزند سلطان خیرون و جانشین او، (۱۵۷۰ـ۱۵۸۴م) پرتغالی‌ها از ترناته خارج شدند (۱۵۷۴م) و چهار سال بعد قلعه‌ای در جزیرۀ تیدوره ساختند. هلندی‌ها از ۱۶۰۵ تا ۱۶۲۱م جزایر ادویه را از تصرف پرتغالی‌ها خارج کردند. در طول قرن ۱۷م چندین جنگ بزرگ در این مجمع‌الجزایر روی داد که یکی از آخرین آن‌ها از ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۳م بود و با تسلیم کامل دولت ترناته به سود [[هلند]] خاتمه یافت. بخش جنوبی این مجمع‌الجزایر در ۱۹۴۹ کوشید با جنگ‌های فرقه‌ای، که تا سال ۲۰۰۰ ادامه داشت، از جمهوری تازه استقلال‌یافتۀ اندونزی جدا شود. نبرد مذهبی در جزایر ادویه، در ژوئیۀ سال ۲۰۰۰، رهبران مسیحی را بر آن داشت تا خواستار مداخلۀ [[سازمان ملل متحد]] شوند، اما [[وحید، عبدالرحمان (۱۹۴۰)|عبدالرحمان وحید]]، رئیس‌جمهوری اندونزی، به‌رغم انتقادهای فزاینده، با این میانجیگری مخالفت کرد.