هاینان: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>. ۳۴هزار کیلومتر مربع مساحت و ۷,۳۴۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۶). مرکز آن [[هایکو]]<ref>Haikou</ref> است و مهم‌ترین شهرهایش عبارت‌اند از ونچانگ<ref> Wenchang</ref>، شینکون<ref> Xincun </ref>، تونگچا<ref>Tongzha </ref>، و سانیا<ref>Sanya </ref>. هاینان دومین جزیرۀ بزرگ چین و دارای صنایع [[گردشگری]] و تولید [[مواد غذایی]] است. هایکو، واقع در ساحل شمالی جزیره، در ۱۹۳۹ به تصرف ژاپنی‌ها درآمد؛ اما در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. جزیرۀ هاینان ۲۵۷ کیلومتر طول دارد و حداکثر عرض آن ۱۴۵ کیلومتر است. این جزیره آتشفشان‌های خاموش بسیاری را در خود جا داده است. هاینان دارای ذخایر غنی معدنی مانند [[طلا]]، [[نقره (فلزات)|نقره]]، [[قلع]]، [[سنگ آهن]]، و [[سرب]] است. صنایع تولیدی آن تا پیش از دهۀ ۱۹۸۰ گسترش نیافته بود، حتی سنگ آهن استخراج‌شده از شیلو<ref>Shilu</ref> و [[کائوچو]]<nowiki/>ی به‌دست‌آمده در مزارع آن برای پردازش به سرزمین اصلی<ref> mainland </ref> منتقل می‌شد. در دهۀ ۱۹۸۰ سیاست خودکفایی دولت بر تولید [[برنج]] بعد از کائوچو تأکید داشت؛ اگرچه اقلیم<ref>climate </ref> گرم هاینان برای رشد [[میوه]] و سایر محصولات گرمسیری<ref>tropical  

</ref> مناسب بود. این جزیره بزرگ‌ترین تولیدکنندۀ کائوچو در چین به‌شمار می‌رود. از ذخایر [[چوب]] هاینان نیز بهره‌برداری شده است؛ در ۱۹۵۰ نیمی از جزیرۀ مزبور پوشیده از جنگل<ref>forest</ref> بود، اما تا دهۀ ۱۹۹۰ کمتر از دَه درصد آن باقی‌مانده بود.