آتراکسیون: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
جز (Added English title to display title and first line)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
Attraction (a cheap form of theater in Iran)
آتراکسیون attraction (Theater in Iran)


آتراکسیون attraction (Theater in Iran)<br /> (در لغت به‌معنای کشش، جذابیت و شیفتگی) نوعی نمایشِ سخیف که صاحبان تماشاخانه‌های لاله‌زار، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ش، برای کشاندن تماشاگران به سالن‌های کم‌رونق تئاتر بدان متوسل شدند. در این گونۀ نمایشی رقاصه‌هایی از کشورهای اروپایی، امریکایی و آسیایی در لابه‌لای پرده‌های نمایش بر روی صحنه می‌رفتند و بدن‌های نیمه‌عریان خود را به‌نمایش می‌گذاشتند. ژانگولر (شش‌اندازی)، آکروبات‌بازی، شعبده‌بازی، حیوان‌بازی از دیگر برنامه‌های نمایشی بودند که به اجرا درمی‌آمدند. عبدالله والا، مدیر تماشاخانۀ تهران (بعدها تئاتر دهقان)، و حسن عرب، صاحب‌امتیاز نشریۀ «پرچم خاورمیانه» و صاحب کاباره‌ای در خیابان لاله‌زار، از نخستین اشخاصی بودند که آتراکسیون را رواج دادند. «بزن بریم امریکا» از اولین نمایش‌هایی بود که در ۱۳۳۷ توسط والا در تماشاخانۀ تهران بر روی صحنه رفت. در این نمایش جوانی (که نقش او را علی تابش ایفا می‌کرد) پدرش (نصرت‌الله وحدت) را به تئاتر می‌برد، و در صحنۀ کاباره‌ای نمایش رقاصه‌های نیمه‌عریان اروپایی را به وی نشان می‌داد. مهوش و آفت از خوانندگان و رقاصه‌های ایرانی بودند که در این نوع نمایش‌ها ظاهر می‌شدند.
<br /> (در لغت به‌معنای کشش، جذابیت و شیفتگی) نوعی نمایشِ سخیف که صاحبان تماشاخانه‌های [[لاله زار، خیابان|لاله‌زار]]، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ش، برای کشاندن تماشاگران به سالن‌های کم‌رونق تئاتر بدان متوسل شدند. در این گونۀ نمایشی رقاصه‌هایی از کشورهای اروپایی، امریکایی و آسیایی در لابه‌لای پرده‌های نمایش بر روی صحنه می‌رفتند و بدن‌های نیمه‌عریان خود را به نمایش می‌گذاشتند. [[ژانگولر]] (شش‌اندازی)، آکروبات‌بازی، شعبده‌بازی، حیوان‌بازی از دیگر برنامه‌های نمایشی بودند که به اجرا درمی‌آمدند. [[والا، عبدالله (خلخال ۱۳۰۱ـ تهران ۱۳۶۹ش)|عبدالله والا]]، مدیر تماشاخانۀ تهران (بعدها تئاتر دهقان)، و حسن عرب، صاحب‌امتیاز نشریۀ «پرچم خاورمیانه» و صاحب کاباره‌ای در [[لاله زار، خیابان|خیابان لاله‌زار]]، از نخستین اشخاصی بودند که آتراکسیون را رواج دادند. «بزن بریم امریکا» از اولین نمایش‌هایی بود که در ۱۳۳۷ توسط والا در تماشاخانۀ تهران بر روی صحنه رفت. در این نمایش جوانی (که نقش او را [[تابش، علی (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۶ش)|علی تابش]] ایفا می‌کرد) پدرش ([[وحدت، نصرت الله (اصفهان ۱۳۰۵ش)|نصرت‌الله وحدت]]) را به تئاتر می‌برد، و در صحنۀ کاباره‌ای نمایش رقاصه‌های نیمه‌عریان اروپایی را به وی نشان می‌داد. مهوش و آفت از خوانندگان و رقاصه‌های ایرانی بودند که در این نوع نمایش‌ها ظاهر می‌شدند.


[[Category:تئاتر]]
 
----[[Category:تئاتر]]
[[رده:اصطلاحات و تجهیزات، انواع و مفاهیم]]
[[رده:اصطلاحات و تجهیزات، انواع و مفاهیم]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۳

آتراکسیون attraction (Theater in Iran)


(در لغت به‌معنای کشش، جذابیت و شیفتگی) نوعی نمایشِ سخیف که صاحبان تماشاخانه‌های لاله‌زار، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ش، برای کشاندن تماشاگران به سالن‌های کم‌رونق تئاتر بدان متوسل شدند. در این گونۀ نمایشی رقاصه‌هایی از کشورهای اروپایی، امریکایی و آسیایی در لابه‌لای پرده‌های نمایش بر روی صحنه می‌رفتند و بدن‌های نیمه‌عریان خود را به نمایش می‌گذاشتند. ژانگولر (شش‌اندازی)، آکروبات‌بازی، شعبده‌بازی، حیوان‌بازی از دیگر برنامه‌های نمایشی بودند که به اجرا درمی‌آمدند. عبدالله والا، مدیر تماشاخانۀ تهران (بعدها تئاتر دهقان)، و حسن عرب، صاحب‌امتیاز نشریۀ «پرچم خاورمیانه» و صاحب کاباره‌ای در خیابان لاله‌زار، از نخستین اشخاصی بودند که آتراکسیون را رواج دادند. «بزن بریم امریکا» از اولین نمایش‌هایی بود که در ۱۳۳۷ توسط والا در تماشاخانۀ تهران بر روی صحنه رفت. در این نمایش جوانی (که نقش او را علی تابش ایفا می‌کرد) پدرش (نصرت‌الله وحدت) را به تئاتر می‌برد، و در صحنۀ کاباره‌ای نمایش رقاصه‌های نیمه‌عریان اروپایی را به وی نشان می‌داد. مهوش و آفت از خوانندگان و رقاصه‌های ایرانی بودند که در این نوع نمایش‌ها ظاهر می‌شدند.