سرخ گریوه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{الگو: جعبه اطلاعات شهر ایران|نام فارسی=|نام لاتین=Sorkh Geriveh|نام قدیمی=|نام دیگر=|استان=مازندران|شهرستان=بهشهر|بخش= | {{الگو: جعبه اطلاعات شهر ایران|نام فارسی=|نام لاتین=Sorkh Geriveh|نام قدیمی=|نام دیگر=|استان=مازندران|شهرستان=بهشهر|بخش=یانهسر |موقعیت=فاصله 47کیلومتری جنوب شرقی شهر بهشهر|جمعیت=347نفر (1395ش)|نوع اقلیم=|ارتفاع از سطح دریا=2,000متر|تولیدات و صنایع مهم= گندم، جو، عدس، تخمۀ آفتابگردان، سیب زمینی، حبوبات، صیفیجات، داروهای گیاهی (همچون آویشن، کاسنی و گل گاوزبان) و لبنیات |برخی بناهای مهم=خانه قاجاری طهماسبی سرخگریوه در 138۵ش و خانه قاجاری شهریاری 2|شهر ها و آبادی های مهم=|دهستان=شهدا}} | ||
سرخگریوه (Sorkh Geriveh) | سرخگریوه (Sorkh Geriveh) | ||
روستایی در دهستان شهدا، بخش یانهسر شهرستان | روستایی در دهستان شهدا، بخش یانهسر [[بهشهر، شهرستان|شهرستان بهشهر]]، استان [[مازندران]]. در فاصلۀ 47کیلومتری جنوب شرقی [[بهشهر، شهر|شهر بهشهر]]، 88کیلومتری شرق [[ساری، شهر|شهر ساری]]، 27کیلومتری جنوب [[خزر، دریای|دریای خزر]] (خلیج گرگان)، 255کیلومتری شمال شرقی تهران، و در ارتفاع 2,000متری از سطح دریا قرار دارد. روستایی کوهستانی در ارتفاعات شمالی البرز شرقی و بر سر راه جادۀ گلوگاه به دامغان است. اراضی آن در شمال جنگلیست؛ در شرق تا [[کردکوی، شهرستان|شهرستان کردکوی]] ([[گلستان، استان|استان گلستان]]) و در جنوب تا [[دامغان، شهرستان|شهرستان دامغان]] ([[سمنان، استان|استان سمنان]]) امتداد دارد. به این ترتیب، زمینهای سرخگریوه محدودهای بیش از 8000هکتار را شامل میشود. در لغتنامه گریوه کوه پست و پشتۀ بلند و کوه کوچک معنا شده و در وجه تسمیۀ این آبادی این اسم به تپهماهورها و کوههای کوچک سرخرنگ اطراف روستا اشاره دارد. آبادیهای اطراف سرخگریوه عبارتند از: [[یانه سر|یانهسر]] و عبدالهی در شمال، و کلیا در غرب. روستایی گردشگرپذیر با قدمت چندصدساله است. خانۀ قاجاری طهماسبی سرخگریوه در 138۵ش و خانۀ قاجاری شهریاری 2 در 1381ش به ثبت ملی رسیده است. اقامتگاههای اجارهای، حمام عمومی، مسجد و خواروبارفروشی دارد. | ||
در سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت سرخگریوه 347نفر بوده است. شغل مردم این روستا کشاورزی و | در سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت سرخگریوه 347نفر بوده است. شغل مردم این روستا [[کشاورزی]] و [[دامداری]]، و محصولات آنها [[گندم]]، [[جو]]، [[عدس]]، تخمۀ آفتابگردان، [[سیب زمینی]]، [[حبوبات]]، صیفیجات، داروهای گیاهی (همچون [[آویشن]]، [[کاسنی]] و [[گل گاوزبان]]) و لبنیات است. مردم سرخگریوه به زبان [[طبری]] (گویش بهشهری) سخن میگویند. | ||
---- | ---- | ||
[[رده:جغرافیای ایران]] | [[رده:جغرافیای ایران]] | ||
[[رده:مازندران]] | [[رده:مازندران]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۴۰
سرخگریوه (Sorkh Geriveh)
| سرخ گریوه | |
|---|---|
| استان | مازندران |
| شهرستان | بهشهر |
| بخش | یانهسر |
| دهستان | شهدا |
| جمعیت | 347نفر (1395ش) |
| موقعیت | فاصله 47کیلومتری جنوب شرقی شهر بهشهر |
| ارتفاع از سطح دریا | 2,000متر |
| تولیدات و صنایع مهم | گندم، جو، عدس، تخمۀ آفتابگردان، سیب زمینی، حبوبات، صیفیجات، داروهای گیاهی (همچون آویشن، کاسنی و گل گاوزبان) و لبنیات |
| برخی بناهای مهم | خانه قاجاری طهماسبی سرخگریوه در 138۵ش و خانه قاجاری شهریاری 2 |
| نام لاتین | Sorkh Geriveh |
روستایی در دهستان شهدا، بخش یانهسر شهرستان بهشهر، استان مازندران. در فاصلۀ 47کیلومتری جنوب شرقی شهر بهشهر، 88کیلومتری شرق شهر ساری، 27کیلومتری جنوب دریای خزر (خلیج گرگان)، 255کیلومتری شمال شرقی تهران، و در ارتفاع 2,000متری از سطح دریا قرار دارد. روستایی کوهستانی در ارتفاعات شمالی البرز شرقی و بر سر راه جادۀ گلوگاه به دامغان است. اراضی آن در شمال جنگلیست؛ در شرق تا شهرستان کردکوی (استان گلستان) و در جنوب تا شهرستان دامغان (استان سمنان) امتداد دارد. به این ترتیب، زمینهای سرخگریوه محدودهای بیش از 8000هکتار را شامل میشود. در لغتنامه گریوه کوه پست و پشتۀ بلند و کوه کوچک معنا شده و در وجه تسمیۀ این آبادی این اسم به تپهماهورها و کوههای کوچک سرخرنگ اطراف روستا اشاره دارد. آبادیهای اطراف سرخگریوه عبارتند از: یانهسر و عبدالهی در شمال، و کلیا در غرب. روستایی گردشگرپذیر با قدمت چندصدساله است. خانۀ قاجاری طهماسبی سرخگریوه در 138۵ش و خانۀ قاجاری شهریاری 2 در 1381ش به ثبت ملی رسیده است. اقامتگاههای اجارهای، حمام عمومی، مسجد و خواروبارفروشی دارد.
در سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت سرخگریوه 347نفر بوده است. شغل مردم این روستا کشاورزی و دامداری، و محصولات آنها گندم، جو، عدس، تخمۀ آفتابگردان، سیب زمینی، حبوبات، صیفیجات، داروهای گیاهی (همچون آویشن، کاسنی و گل گاوزبان) و لبنیات است. مردم سرخگریوه به زبان طبری (گویش بهشهری) سخن میگویند.