آذر بیگدلی، لطف علی (اصفهان ۱۱۳۴ـ قم ۱۱۹۵ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}شاعر و تذکره‌نویس ایرانی در عهد افشاریه و زندیه. درپی حملۀ محمود افغان به اصفهان، با خانواده‌اش به قم رفت و ۱۴ سال در آن‌جا ماند. در ۱۱۴۸ق به شیراز و سپس به عتبات، شام و مکه سفر کرد. در ۱۱۵۱ق به مشهد رفت و با آقا صادق تفرشی دیدار کرد. پس از آن راهی اصفهان شد و به‌کار دیوانی روی آورد. چندی در زندان به‌سر برد. دوره‌های صفویه، افشاریه و زندیه را درک کرد. با مشتاق اصفهانی، سید محمد شعله، و هاتف اصفهانی هم‌روزگار بود. در آغاز واله، و نکهت تخلص می‌کرد. برخی او را، به نادرست، پایه‌گذار مکتب بازگشت ادبی دانسته‌اند. هر کدام از مثنوی‌های آذر به پیروی از شاعری مشهور است. عمدۀ شهرتش به‌سبب تألیف تذکرۀ ''[[آتشکده (کتاب)|آتشکدۀ آذر]]'' (تهران، ۱۳۳۷ش) در شرح‌حال و نمونۀ شعر ۸۴۲ شاعر به نام کریم‌خان زند است. این تذکره یک‌بار با تصحیح سید جعفر شهیدی و بار دیگر با توضیحات مفصل سادات ناصری به‌چاپ رسید (تهران، ۱۳۳۶ـ۱۳۴۰ش). از دیگر آثارش: ''دیوان'' ''آذر'' (تهران، ۱۳۶۶ش)؛ ''مثنوی آذر'' (یا: ''مثنوی سوز و گداز'')؛ ''یوسف و زلیخا''؛ ''دفتر نُه آسمان''.<br /> &nbsp;