جانسون، بن(جامین) (۱۵۷۲ـ۱۶۳۷): تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده: 16022700.jpg | بندانگشتی|بنجامین جانسون]]نمایش‌نامه‌نویس، شاعر،‌ و منتقد انگلیسی. با ''هر آدم خلق‌و‌خویی دارد''<ref>''Every Man in His Humour'' </ref> (۱۵۹۸) کمدی‌ای موسوم به «کمدی طبایع<ref>comedy of humours</ref>» را در تئاتر انگلستان پی‌افکند که در آن هر شخصیت، «خلق و خو» یا طبعی همچون آز، شهوت، و مال‌پرستی را تجسم می‌بخشد. پس از آن، ''شادخواری‌های سینتیا''<ref>''Cynthia’s Revels'' </ref> (۱۶۰۰) و ''متشاعر''<ref>''The Poetaster''</ref> (۱۶۰۱) را نوشت. نخستین تراژدی برجامانده از او ''سیانوس''<ref>''Sejanus''</ref> (۱۶۰۳) است که باربج<ref>Burbage </ref> و [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)|شکسپیر]] عضو اولین گروه نقش‌آفرینان آن بودند. کمدی‌های بزرگش عبارت‌اند از ''وُلپون، یا روباه''<ref>''Volpone, or The Fox'' </ref> (۱۶۰۶)، ''کیمیاگر''<ref>''The Alchemist'' </ref> (۱۶۱۰)، ‌و ''بازار مکارۀ بارتولومیو''<ref>''Bartholomew Fair''</ref> (۱۶۱۴). آثار زیادی هم برای سرگرمی‌های دربار، در قالب نمایش‌های ماسک<ref>masques </ref>، نوشت که با طراحی صحنۀ [[جونز، اینیگو (۱۵۷۳ـ۱۶۵۲)|اینیگو جونز]]<ref>Inigo Jones </ref> به‌روی صحنۀ آمدند. بن جانسون در [[وستمینستر|وست‌مینستر]]<ref>Westminster </ref> [[لندن (انگلستان)|لندن]] به‌دنیا آمد. در ۱۵۹۷ نمایش‌نامه‌نویس و بازیگر تئاتر شد. در ۱۵۹۸، به اتهام کشتن یکی از همبازی‌هایش در یک درگیری، تا پای چوبۀ دار رفت؛ اموالش را مصادره کردند و به زندان افتاد. در زندان، کاتولیک شد ولی بعدها به [[پروتستان، مذهب|مذهب پروتستان]] گروید. نخستین کمدی‌ او، ''هر آدم خلق و خویی دارد''، را گروه خادمان لُرد چمبرلین<ref>''Lord Chamberlain’s Servants'' </ref> در [[گلوب، تیاتر|تئاتر گلوب]]<ref>Globe Theatre</ref>، لندن، اجرا کرد. این اثر نمایش‌نامه‌ای موفق بود و نام بن جانسون‌ بی‌درنگ در سیاهۀ نمایش‌نامه‌نویسان سرشناس به‌ثبت رسید. نمایش‌نامۀ ''هر آدم خارج از خلق و خوی خود''<ref>''Every Man out of his Humour''</ref> (۱۵۹۹)، اثر بعدی وی به‌شمار می‌آید. سپس ‌''اپی‌سن، یا زن کم‌حرف''<ref>''Epicoene, or The Silent Woman'' </ref> (۱۶۰۹) را نوشت. آثار کمدی‌اش بهترین نمایش‌نامه‌های جانسون برشمرده می‌شوند که او در آن‌ها به‌گونه‌ای بسیار استادانه و عمیق سرشت بلاهت را به‌نمایش می‌گذارد، و با زیرکی و تأثیرگذاری، میانه‌روی اخلاقی را برای داوری زیاده‌روی‌ها‌ تجویز می‌کند. از دیگر آثار اوست: ''شیطان الاغ است''<ref>''The Devil is an Ass'' </ref> (۱۶۱۶) و، پس از غیبتی طولانی، ''موضوع اصلی اخبار''<ref>''The Staple of News'' </ref> (۱۶۲۶)، ''مسافرخانۀ‌ جدید''<ref>''The New Inn''</ref> (۱۶۲۹)،'' بانوی جذاب''<ref>''The Magnetic Lady'' </ref> (۱۶۳۲)، و ''چوپان غمگین''<ref>''The Sad Shepherd'' </ref> (۱۶۳۵). جانسون در نوشتن ''به طرف شرق''<ref>!Eastward Ho </ref> (۱۶۰۵) با [[مارستون، جان (۱۵۷۶ـ۱۶۳۴)|مارستون]]<ref>Marston </ref> و [[چپمن، جورج (ح ۱۵۵۹ـ۱۶۳۴)|چپمن]]<ref>Chapman</ref> همکاری کرد و هنگامی‌که با هجوکردن سیاست اسکاتلندی جیمز اول مخالفت رسمی شد، همراه آن‌ دو به زندان رفت. شعرهای متعدد (ازجمله «سلیا») و چند اثر منثور نیز نوشت. در ۱۶۱۹ ملک‌الشعرای دربار شد و مواجب مختصری دریافت کرد، با وجود این، در تنگدستی درگذشت؛ او را در [[وستمینستر، کلیسای|کلیسای وستمینستر]]<ref>Westminster Abbey</ref> به‌خاک سپردند.