هبی: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>) استانی در شمال چین، با ۱۸۵,۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۴,۸۴۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). مرکزش شی‌جیاجوانگ<ref>Shijiazhuang </ref> است و شهرهای مهم آن عبارت‌اند از بائودینگ<ref>Baoding</ref>، تانگشان<ref> Tangshan</ref>، هاندان<ref> Handan </ref>، و جانگ‌جیاکو<ref>Zhangjiakou </ref>. شهرهای ویژۀ پکن<ref>Beijing</ref> و تیانجین<ref> Tianjin</ref> را نیز شامل می‌شود. مهم‌ترین صنایع آن عبارت‌اند از پارچه‌بافی، زغال‌سنگ، آهن، فولاد، و نفت؛ کشاورزی در این استان بر تولید گندم زمستانی، جوی دوسر، ذرت، و پنبه استوار است. هبی از دیرباز بخشی از چین بوده است و اول‌بار در زمان سلسلۀ تانگ<ref> Tang </ref> (قرون ۶ تا ۹م) آن را هبی نامیدند. قسمت اعظم این استان بخشی از جلگۀ چین شمالی<ref>North China Plain </ref> را تشکیل می‌دهد اما بخش شمالی آن، در آن سوی دیوار بزرگ چین<ref>Great Wall of China</ref> منطقه‌ای است که مغولستان داخلی را از دیوار بزرگ چین جدا می‌کند. به‌سبب فقدان بارندگی در این‌جا کشاورزی نسبتاً ناچیز و تراکم جمعیت اندک است. در داخل استان، دو ناحیۀ شهری پهناور پکن و تیانجین قرار دارند که مستقلاً اداره می‌شوند. بخش بزرگ‌تر استان، جلگۀ آبرفتی<ref> alluvial plain </ref> حاصل‌خیزی است که چندین رود آن را آبیاری می‌کنند و کانال بزرگ<ref>Grand Canal</ref> از آن می‌گذرد. مجتمع عظیم آهن و فولاد در هاندان قرار دارد. تانگشان، چانگ چیاکو، و شی‌جیا جوانگ دارای کارخانه‌های بزرگ ماشین‌سازی‌اند. صنعت داروسازی هبی بزرگ‌ترین تولیدکنندۀ آنتی‌بیوتیک در چین است. این استان همچنین منطقۀ مهم کشت پنبه است و اغلب شهر‌های آن پارچه تولید می‌کنند.