هوشنگ کامکار: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۴: | خط ۳۴: | ||
آهنگساز و نوازندهی ایرانی [[ویولن]] و [[سنتور]]. از اعضای اصلی و اولیهی [[کامکار، خانواده|گروه کامکارها]] و سرپرست فعلی این گروه. از کودکى سنتور را نزد پدرش، [[حسن کامکار]]، فراگرفت. بعدتر ضمن آشنایی مقدماتی با نواختن ویولن و تئورى موسیقى، در کلاس موسیقى صبا که زیر نظر پدرش اداره مىشد به تدریس پرداخت. پس از اتمام تحصیلات متوسطه به تهران رفت و در [[هنرستان عالی موسیقی|هنرستان عالى موسیقى ملى]]، طی یک سال، به یادگیری نواختن ویولن و فراگیری تئورى موسیقى کلاسیک مشغول شد. پس از پایان این دوره، چند سال به عنوان کارشناس موسیقى در فرهنگ و هنر کردستان تدریس کرد. در سال 1348 وارد [[دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران|دانشکدهی هنرهاى زیبای دانشگاه تهران]] شد و در رشتهی آهنگسازى با عنوان شاگرد اول فارغالتحصیل گردید. هوشنگ کامکار پس از دریافت لیسانس آهنگسازی، مدت یکسال در آکادمى سانتاچى چیلیاى رم به تحصیل هارمونى، فوگ و کنترپوآن پرداخته. سپس دورهی فوق لیسانس رشتهی تاریخ موسیقى را نیز در دانشگاه موسیقى سانفرانسیسکو به پایان رسانده و در اسفند 1357 به تهران برگشته است. او در همان دوره، چندین ترم در دانشکدهی هنرهاى زیبا و دانشگاه فارابى (هنرستان موسیقى) تدریس کرده. هوشنگ کامکار ۱۰ سال در دانشگاه هنر به تدریس موسیقی پرداخت و مدیریت گروه موسیقی این دانشگاه را هم به مدت ۶ سال (۱۳۷۲ تا ۱۳۷۸) عهدهدار بود. | آهنگساز و نوازندهی ایرانی [[ویولن]] و [[سنتور]]. از اعضای اصلی و اولیهی [[کامکار، خانواده|گروه کامکارها]] و سرپرست فعلی این گروه. از کودکى سنتور را نزد پدرش، [[حسن کامکار]]، فراگرفت. بعدتر ضمن آشنایی مقدماتی با نواختن ویولن و تئورى موسیقى، در کلاس موسیقى صبا که زیر نظر پدرش اداره مىشد به تدریس پرداخت. پس از اتمام تحصیلات متوسطه به تهران رفت و در [[هنرستان عالی موسیقی|هنرستان عالى موسیقى ملى]]، طی یک سال، به یادگیری نواختن ویولن و فراگیری تئورى موسیقى کلاسیک مشغول شد. پس از پایان این دوره، چند سال به عنوان کارشناس موسیقى در فرهنگ و هنر کردستان تدریس کرد. در سال 1348 وارد [[دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران|دانشکدهی هنرهاى زیبای دانشگاه تهران]] شد و در رشتهی آهنگسازى با عنوان شاگرد اول فارغالتحصیل گردید. هوشنگ کامکار پس از دریافت لیسانس آهنگسازی، مدت یکسال در آکادمى سانتاچى چیلیاى رم به تحصیل هارمونى، فوگ و کنترپوآن پرداخته. سپس دورهی فوق لیسانس رشتهی تاریخ موسیقى را نیز در دانشگاه موسیقى سانفرانسیسکو به پایان رسانده و در اسفند 1357 به تهران برگشته است. او در همان دوره، چندین ترم در دانشکدهی هنرهاى زیبا و دانشگاه فارابى (هنرستان موسیقى) تدریس کرده. هوشنگ کامکار ۱۰ سال در دانشگاه هنر به تدریس موسیقی پرداخت و مدیریت گروه موسیقی این دانشگاه را هم به مدت ۶ سال (۱۳۷۲ تا ۱۳۷۸) عهدهدار بود. | ||
از ساختههاى او که اکثراً براى ارکستر سمفونیک، گروه کر، آواز و سازهاى سنتى ساخته شده از ''گل همیشه'' بهار با صداى [[ناظری، شهرام | از ساختههاى او که اکثراً براى ارکستر سمفونیک، گروه کر، آواز و سازهاى سنتى ساخته شده از ''گل همیشه'' بهار با صداى [[ناظری، شهرام|شهرام ناظرى]] (1359)، ''کنسرتینو براى تار و ارکستر'' (1360- بر اساس [[چهارمضراب]] [[علیزاده، حسین|حسین علیزاده]])، ''کجایید ای شهیدان خدایى'' با صداى [[کامکار، بیژن|بیژن کامکار]] (1361)، ''بهاران بیایید'' با صداى شهرام ناظرى و بیژن کامکار (1364)، ''در گلستانه'' با صداى شهرام ناظرى (1367)، ''بیا حافظ'' با صداى بیژن کامکار (1368)، ''دور تا نزدیک، پوئم سمفونی خرمشهر و حلبچه، منظومهی سمفونیک مولانا، خورشید مستان، سروکی دل، محاق، بهاران آبیدر، بر تارک سپیده، سماع مجلسیان، سماع ضربیها، بالهی شهرزاد و پوئم سمفونیک کردی'' مىتوان نام برد. | ||
گزیدهی کتابشناسی: ''اصول ارکستراسیون'' (ترجمهی کتابی از [[ریمسکی کورساکوف، نیکلای (۱۸۴۴ـ۱۹۰۸)|ریمسکی کورساکوف]]- تهران: 1362)؛ ''فوگ و انوانسیون: فنون اصلی آهنگسازی در تئوری و عمل'' (ترجمهی کتابی از جان ورال- تهران: 1370)؛ ''هارمونی قرن بیستم'' (ترجمهی کتابی از وینسنت پرسی کتی- تهران: 1375)؛ ''کنترپوان مدال: بر اساس شیوهی موسیقی قرن شانزدهم'' (ترجمهی کتابی از دیوید بویدن- تهران: 1377)؛ ''ارکستراسیون'' (ترجمهی کتابی از کنت کنان- تهران: 1382) و ''موسیقی کلاسیک و رمانتیک'' (تألیف- تهران: 1380). | گزیدهی کتابشناسی: ''اصول ارکستراسیون'' (ترجمهی کتابی از [[ریمسکی کورساکوف، نیکلای (۱۸۴۴ـ۱۹۰۸)|ریمسکی کورساکوف]]- تهران: 1362)؛ ''فوگ و انوانسیون: فنون اصلی آهنگسازی در تئوری و عمل'' (ترجمهی کتابی از جان ورال- تهران: 1370)؛ ''هارمونی قرن بیستم'' (ترجمهی کتابی از وینسنت پرسی کتی- تهران: 1375)؛ ''کنترپوان مدال: بر اساس شیوهی موسیقی قرن شانزدهم'' (ترجمهی کتابی از دیوید بویدن- تهران: 1377)؛ ''ارکستراسیون'' (ترجمهی کتابی از کنت کنان- تهران: 1382) و ''موسیقی کلاسیک و رمانتیک'' (تألیف- تهران: 1380). | ||