ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰): تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه

|عنوان =ونسان ون گوگ

|پست تخصصی =

|باشگاه =

</ref> هلندی. نقاشی را در دهۀ ۱۸۸۰م آغاز کرد. آثار آغازینش اغلب توصیفی غم‌بار از زندگی کارگران‌اند، همچون تابلوی ''سیب‌زمینی‌خوران''<ref>''The Potato Eaters''  

</ref> (۱۸۸۵م؛ موزۀ ون‌گوگ، [[آمستردام]]<ref>Van Gogh Museum, Amsterdam</ref>). باتأثیر از امپرسیونیست<ref> Impressionist </ref>ها و چاپنقش‌های ژاپنی، شیوۀ آ‎زادانه‌تری را پروراند، که رنگ‌آمیزی تُند، و قلم‌موکاری پراحساس از مشخصات آن است؛ چنان ‌که در مجموعۀ ''گل‌های آفتابگردان''<ref>''Sunflowers'' </ref> مشهود است. ون‌گوگ در هنر مدرن<ref>modern art </ref>، به‌ویژه در [[اکسپرسیونیسم (هنر)|اکسپرسیونیسم]]<ref>expressionism </ref>، تأثیر عمیقی نهاد. آثار پُرشمار ون‌گوگ (متجاوز از ۸۰۰ نقاشی و ۷۰۰ طرّاحی)، نقش اشیا، تک‌چهره‌سازی (شمار بسیاری خودنگاری<ref>self-portrait </ref>)، و منظره‌پردازی، ازجمله تابلوی ''شب پرستاره''<ref>''The Starry Night'' </ref> (۱۸۸۹م؛ [[موزه هنر مدرن|موزۀ هنر مدرن نیویورک]]<ref>Museum of Modern Art, New York</ref>)، و [[کلاغان در گندمزار|کلاغ‌ها بَر گندم‌زار]]<ref>Crows over Wheatfield</ref> (موزۀ ون‌گوگ، آمستردام) را دربرمی‌گیرند. سال ۱۸۸۸م در [[آرل]]<ref> Arles </ref>، پرووانس<ref>Provence </ref>، پرحاصل‌ترین دوران فعالیت هنری‌اش بود. در این دوران با [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin </ref> زندگی می‌کرد؛ نماهایی از شهر، و تابلوهایی همچون ''باغ میوه در شکوفه''<ref>''Orchard in Blossom''</ref>، و ''صندلی و چُپُق''<ref>''The Chair and Pipe'' </ref> از آثار این دورۀ اوست. در ۱۹۹۰م، نقاشی‌اش با نام ''دکتر گاشه''<ref>''Dr Gachet''</ref>، به قیمت ۸۲.۵میلیون دلار فروخته شد. ون‌گوگ از ۲۷سالگی نقاشی را به‌طور جدّی پی گرفت؛ تا آن زمان به هر شغلی تن می‌داد: کار در شرکت دلّالان آثار هنری در [[لاهه]]<ref> The Hague</ref>، معلمی مدارس در رَمزگِیت<ref> Ramsgate</ref> و آیلورت<ref> Isleworth </ref> انگلستان، و موعظه‌گری برای معدن‌چیان بوریناژ<ref>Borinage</ref>. نخستین مرحلۀ نقاشی‌اش به سال‌های ۱۸۸۰ـ۱۸۸۶م، و فعالیت هنری‌اش در [[هلند]] و [[بلژیک]]، باز می‌گردد. با مستمرّی مختصری که برادرش تِئو<ref> Theo</ref> برایش می‌فرستاد، در کلاس‌های طراحی در [[بروکسل]] شرکت کرد، و مدتی در لاهه نزد عمویش آنتون ماووه<ref> Anton Mauve </ref>، و یک سال هم در آکادمی آنتورپ<ref>Antwerp Academy </ref> هنر آموخت؛ نقاشی ''سیب‌زمینی‌خوران'' محصول این دوره بود. از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸م در [[پاریس، شهر|پاریس]]، از چاپنقش‌های ژاپنی، امپرسیونیسم، و تفکیک رنگیِ [[سورا، ژرژ (۱۸۵۹ـ۱۸۹۱)|ژرژ سورا]]<ref>''Georges Seurat'' </ref> و [[سینیاک، پل (۱۸۶۳ـ۱۹۳۵)|پل سینیاک]]<ref>Paul Signac </ref> بسیار تأثیر گرفت. تابلوی ''پوتین''<ref>''Boots''</ref>، آخرین اثر از نخستین دورۀ نقاشی‌های غم‌بارش از مردم کارگر است. ازجمله چاپنقش‌های سنگی که پدید آورد تابلوی ''فرسوده: بر دروازۀ ابدیت''<ref>''Worn Out:At Eternity’s Gate'' </ref> (۱۸۸۲م) درخور ذکر است که در [[موزه هنرهای معاصر|موزۀ هنرهای معاصر تهران]]<ref>Tehran Museum of Contemporary Art</ref> نگهداری می‌شود. نقاشی‌های ون‌گوگ در آرل، واجد ادراک نوینی از رنگ و طراحی‌اند، و درگیری عمیقاً احساسی او را با هنرش نشان می‌دهند؛ برخی از آثار این دورۀ او عبارت‌اند از ''کافۀ شبانه''<ref>''The Night Café'' </ref> (۱۸۸۸م؛ نگارخانۀ هنری [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale University Art Gallery</ref>، نیوهِوِن<ref> New Haven</ref>) که خودش دربارۀ آن‌ چنین نوشت: «تلاش کرده‌ام که با قرمز و سبز هیجانات سرکِش طبیعت بشری را بیان کنم»؛ ''پل متحرک، زورق‌های بندرگاه سنت ماری''<ref>''The Drawbridge, Boats at Saintes-Maries'' </ref>؛ و ''سرباز الجزایری''<ref>''The Zouave Officer''</ref>. ون‌گوگ در ۱۸۸۸م دچار بحران روحی شد، و پس از درگیری با گوگن گوش خود را برید، و از آن پس با حملات شدید روانی دست‌به‌گریبان بود. در ۱۸۸۹م در سَن رِمی<ref> St-Rémy </ref>، نقاشی‌هایی از درختان سرو، و کپیه‌های آزادانه‌ای از آثار نقاشان مختلف اجرا کرد. در ۱۸۹۰م در اوور ـ سور ـ اوآز<ref>Auvers-sur-Oise</ref> پیش از آن‌که با گلوله‌ای خودکشی کند، آخرین گندم‌زار سرشار از اضطراب خود را آفرید. نامه‌هایی که به برادرش تئو نوشت، شرح روشنگری از آثار و افکار اوست.