شاندونگ: تفاوت میان نسخه‌ها

 

(یا: شانتونگ<ref>Shantung</ref>) استانی در شرق چین، با ۱۵۳,۳۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۳,۴۳۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). از شمال به خلیج بوهای<ref>Bohai Gulf</ref>، از شرق به دریای زرد<ref>Yellow Sea</ref>، از جنوب با جیانگسو<ref>Jiangsu</ref> و‌ آنهوئی<ref>Anhui</ref>، و از غرب به استان‌های هِنان<ref>Henan</ref> و هبی<ref>Hebei

</ref> محدود است. شاندونگ از پرجمعیت‌ترین استان‌های چین و جینان<ref>Jinan</ref> مرکز آن است. صنایع آن شامل زغال‌سنگ، نفت، پتروشیمی، علوم مهندسی، و نساجی است و فرآورده‌های کشاورزی آن عبارت‌اند از حبوبات، پنبه، بادام‌زمینی، و ابریشم. نیمۀ ‌شرقی استان، شبه‌جزیرۀ شاندونگ<ref>Shandong Peninsula</ref> را تشکیل می‌دهد که خلیج بوهای را از دریای زرد جدا می‌کند. شاندونگ دارای زمستان‌های سرد و تابستان‌های گرم است. باران عمدتاً در تابستان می‌بارد و میانگین بارش سالانه بین ۱,۱۷۰ میلی‌متر در جنوب شرقی و ۵۶۰ میلی‌متر در غرب متغیر است. معادن زغال‌سنگ در مرکز و جنوب استان قرار دارند. حوزۀ نفت‌خیز شنگلی<ref>Shengli</ref>، در دونگ‌اینگ<ref>Dongying</ref> در دلتای رود هوانگ‌ هو<ref>Huang He</ref>، دومین ناحیۀ نفت‌خیز چین است و سالانه ۲۶‌میلیون تن نفت از آن به‌دست می‌آید. سنگ آهن در اطراف زیبو<ref>Zibo</ref> و طلا در ضلع شمالی شبه‌جزیره<ref>peninsula</ref> استخراج می‌شود. استخراج سنگ آهک نیز برای تولید سیمان صورت می‌گیرد. نفت تولیدی در شاندونگ، مواد خام پالایشگاه‌ها و صنایع پتروشیمی را در زیبو و چینگ‌دائو<ref>Qingdao</ref> تأمین می‌کند. شاندونگ از هزارۀ ۳‌پ‌م مسکونی بوده و یکی از مهدهای تمدن چین است. استخوان‌نوشته‌هایی با شکل‌های اولیه نوشتار چینی در این استان کشف شده‌اند. در قرون ‌۸‌ـ‌۳‌پ‌م، شاندونگ بین دو کشور چین و لو<ref>Lu</ref> تقسیم شده بود. کنفوسیوس<ref>Confucius</ref> ۵۵۱‌ـ‌۴۷۹‌پ‌م و منکیوس<ref>Mencius</ref> (‌۳۷۲‌ـ‌۲۸۹‌پ‌م)، فیلسوفان چینی، در آن زمان ساکن شاندونگ بودند.