جولینی، کارلو (۱۹۱۴ـ۲۰۰۵): تفاوت میان نسخه‌ها

<p>رهبر ارکستر ایتالیایی. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴م رهبر ارکستر فیلارمونیک لوس‌آنجلس<ref>Los Angeles Philharmonic Orchestra</ref>، و از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵م رهبر اصلی ارکستر اپرای [[اسکالا، لا|لا اسکالا]]<ref>La Scala</ref>، [[میلان، شهر|میلان]]، بود که با [[کالاس، ماریا (۱۹۲۳ـ۱۹۷۷)|ماریا کالاس]]<ref>Maria Callas</ref>، [[زفیر لی، فرانکو (۱۹۲۳)|زفیرلی]]<ref>Zeffirelli </ref>، و [[ویسکونتی، لوکینو (۱۹۰۶ـ۱۹۷۶)|ویسکونتی]]<ref>Visconti </ref> همکاری داشت. کار شاخص او تفسیرهایش از آثار [[وردی، جوزپه (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱)|وردی]]<ref>Verdi </ref>، [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)|باخ]]، [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس|موتسارت]]، و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)|بتهوون]] است، که در آن‌ها تغزل‌گرایی ایتالیایی را با شکوه و عظمت‌پرستی خشک سنت آلمانی درهم می‌آمیزد. جولینی از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱م در رادیو میلان<ref>Milan Radio <br /></ref> به احیای اپراهای مهجور اسکارلاتّی<ref>Scarlatti </ref>، مالاپیِرو<ref>Malapiero </ref>، و [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)|بارتوک]]<ref>Bartók </ref> پرداخت. اجرای رادیویی ۱۹۵۱ او از اپرای ''دنیای ماه''<ref>''Il Mondo della Luna/The World on the Moon''</ref> (۱۷۷۷) اثر [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)|هایدن]]<ref>Haydn</ref> توجه [[توسکانینی، آرتورو (۱۸۶۷ـ۱۹۵۷)|آرتورو توسکانینی]]<ref>Arturo Toscanini </ref> را جلب کرد و باعث شد او را برای استخدام در لا اسکالا توصیه کند. جولینی، [[ویولا]] و رهبری ارکستر را در آکادمی سانتا سسیلیا<ref>Academy of Santa Cecilia </ref> در رم آموخت. در ۱۹۵۵م نخستین اجرای او در [[ادینبورگ]]<ref>Edinburgh </ref>، [[اسکاتلند]]، بود. در ۱۹۵۸م ''دون کارلوس''<ref>''Don Carlos'' </ref> را در اپرای سلطنتی در [[کاونت گاردن]]<ref>Covent Garden </ref> رهبری کرد. از ۱۹۶۷م اپرا را رها کرد و به کنسرت‌های ارکستری روآورد. در ۱۹۸۲م با ''فالستاف''<ref>Falstaff</ref> اثر وردی به اپرا بازگشت.</p><!--16132400-->