شاندونگ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{الگو:جعبه اطلاعات استان5|نام فارسی=|نام لاتین=Shandong|نامپیشین=|کشور=چین|موقعیت=شرق چین|مرکز=جینان|تعداد شهرستانها=|تعداد بخش ها=|شهرهای مهم=|کوههای استان=|رودهای استان=|جمعیت=101,630,000 نفر (۲۰۲۲)|مساحت=157,100 کیلومتر مربع|ارتفاع متوسط= 1,545 متر (بلندترین نقطه)|میانگین بارندگی سالیانه=|اقلیم=|تولیدات و صنایع مهم= صنایع زغالسنگ، نفت، پتروشیمی، علوم مهندسی، و نساجی؛ فرآوردههای کشاورزی شامل حبوبات، پنبه، بادامزمینی، و ابریشم؛ استخراج سنگ آهک، و نیز سنگ آهن و طلا}} | |||
[[پرونده:26027400-1.jpg|بندانگشتی|معبد کنفوسیوس، شاندونگ]] | |||
شانْدونْگ (Shandong) | شانْدونْگ (Shandong) | ||
نسخهٔ کنونی تا ۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۱
| شاندونگ | |
|---|---|
| کشور | چین |
| نام لاتین | Shandong |
| جمعیت | 101,630,000 نفر (۲۰۲۲) |
| موقعیت | شرق چین |
| مرکز | جینان |
| مساحت | 157,100 کیلومتر مربع |
| ارتفاع متوسط | 1,545 متر (بلندترین نقطه) |
| تولیدات و صنایع مهم | صنایع زغالسنگ، نفت، پتروشیمی، علوم مهندسی، و نساجی؛ فرآوردههای کشاورزی شامل حبوبات، پنبه، بادامزمینی، و ابریشم؛ استخراج سنگ آهک، و نیز سنگ آهن و طلا |
شانْدونْگ (Shandong)
(یا: شانتونگ[۱]) استانی در شرق چین، با 157,100 کیلومتر مربع مساحت و 101,630,000 نفر جمعیت (۲۰۲۲)، بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,545 متری از سطح دریا قرار دارد. از شمال به خلیج بو های[۲]، از شرق به دریای زرد[۳]، از جنوب با جیانگسو[۴] و آنهوئی[۵]، و از غرب به استانهای هِنان[۶] و هبی[۷] محدود است. شاندونگ از پرجمعیتترین استانهای چین و جینان[۸] مرکز آن است. صنایع آن شامل زغالسنگ، نفت، پتروشیمی، علوم مهندسی، و نساجی است و فرآوردههای کشاورزی آن عبارتاند از حبوبات، پنبه، بادامزمینی، و ابریشم. نیمۀ شرقی استان، شبهجزیرۀ شاندونگ[۹] را تشکیل میدهد که خلیج بو های را از دریای زرد جدا میکند. شاندونگ دارای زمستانهای سرد و تابستانهای گرم است. باران عمدتاً در تابستان میبارد و میانگین بارش سالانه بین ۱,۱۷۰ میلیمتر در جنوب شرقی و ۵۶۰ میلیمتر در غرب متغیر است. معادن زغالسنگ در مرکز و جنوب استان قرار دارند. حوزۀ نفتخیز شنگلی[۱۰]، در دونگاینگ[۱۱] در دلتای رود هوانگ هه[۱۲]، دومین ناحیۀ نفتخیز چین است و سالانه ۲۶میلیون تن نفت از آن بهدست میآید. سنگ آهن در اطراف زیبو[۱۳] و طلا در ضلع شمالی شبهجزیره[۱۴] استخراج میشود. استخراج سنگ آهک نیز برای تولید سیمان صورت میگیرد. نفت تولیدی در شاندونگ، مواد خام پالایشگاهها و صنایع پتروشیمی را در زیبو و چینگدائو[۱۵] تأمین میکند. شاندونگ از هزارۀ ۳پم مسکونی بوده و یکی از مهدهای تمدن چین است. استخواننوشتههایی با شکلهای اولیه نوشتار چینی در این استان کشف شدهاند. در قرون ۸ـ۳پم، شاندونگ بین دو کشور چین و لو[۱۶] تقسیم شده بود. کنفوسیوس[۱۷] ۵۵۱ـ۴۷۹پم و منگ دزو[۱۸] (۳۷۲ـ۲۸۹پم)، فیلسوفان چینی، در آن زمان ساکن شاندونگ بودند.