لیائونینگ: تفاوت میان نسخه‌ها

}}استانی در شمال شرقی [[چین]]، با ۱۵۱هزار کیلومتر مربع مساحت، و ۴۱,۱۶۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). از شرق به [[جیلین، شهر|جیلین]]<ref>Jilin  

</ref>، از جنوب شرقی به [[کره شمالی|کرۀ شمالی]]، از جنوب به خلیج کره<ref>Korea Bay </ref> و خلیج لیائودونگ<ref>Gulf of Liaodong </ref>، از جنوب غربی به [[هبی]]<ref>Hebei </ref>، و از شمال غربی به [[مغولستان داخلی]]<ref>Inner Mongolia </ref> محدود است. مرکزش [[شنیانگ]]<ref>Shenyang </ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از [[آنشان]]<ref>Anshan </ref>، [[فوشون]]<ref>Fushun </ref>، [[لیائویانگ]]<ref>Liaoyang </ref>، و [[دالیان]]<ref>Dalian </ref> (بندر). استان مزبور جلگۀ دونگبی<ref>Dongbei Plain </ref> (جلگۀ منچوری<ref>Manchurian Plain </ref>) و علفزارهای فلات مغولستان<ref>Mongolian Plateau</ref> را دربر دارد و از صنعتی‌ترین مناطق چین به‌شمار می‌رود، صنایع و تولیدات آن شامل [[زغال سنگ|زغال‌سنگ]]، [[آهن]]، [[نمک]]، و [[نفت]] است. [[ژاپن]] بین ۱۹۰۵ و ۱۹۴۵ شهر را توسعه داد و این رشد شبه‌جزیرۀ [[لیائودونگ]]<ref> Liaodong Peninsula</ref> را نیز دربرگرفت ـ که بندرهای آن به تصرف روس‌ها درآمده بودند. لیائونینگ دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد است. گرم‌ترین بخش این استان در ساحل جنوبی آن قرار دارد. تقریباً دوسوم ریزش‌جوی<ref> precipitation</ref> سالانۀ لیائونینگ در تابستان صورت می‌گیرد؛ میانگین آن بین ۱۲۰۰ میلی‌متر در شبه‌جزیرۀ لیائودونگ و ۴۰۰ میلی‌متر در غرب استان متغیّر است.