ابن بطوطه: تفاوت میان نسخه‌ها

ابن بطوطه;
زادروز	طنجه ۷۰۳ق;
درگذشت	۷۷۹ق
ملیت	مراکشی
شغل و تخصص اصلی	جهانگرد
شغل و تخصص های دیگر	فقیه
لقب	شمس الدین
نام اصلی	ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی
آثار	سفرنامه ابن بطوطه
گروه مقاله	جهانگردی

دیداریویکی‌متن

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۸

ابن بَطوطه (طنجه ۷۰۳ـ ۷۷۹ق)

شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال افریقا ازجمله مصر پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن حج راهِ سفر خود را از طنجه آغاز کرد. او پس از گذشتن از تلمسان در الجزیره به تونس رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه طرابلس و دیگر نواحی شمال افریقا به اسکندریه و قاهره رسید. مقصدهای بعدی او فلسطین، بیروت، طرابلس، حلب، انطاکیه، لاذقیه، بعلبک، و دمشق بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار مکه و مدینه شد. سپس به نجف اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای آبادان، ماهشهر، شوشتر، شیراز، اصفهان و تبریز دیدن کرد و سرانجام به بغداد بازگشت و بار دیگر به حج رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، یمن، عدن و موگادیشو، راه ظفار، سواحل شرقی عربستان، عمان و خلیج فارس را درپیش گرفت و با حاکم جزیرۀ هرمز، سلطان قطب‌الدین تهمتن، دیدار کرد. آن‌گاه به لارستان فارس، جزیرۀ کیش و بحرین رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به آسیای صغیر و زیارت آرامگاه مولوی در قونیه بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ کریمه به جنوب روسیه، و سپس قسطنطنیه رفت و بعد از طریق ولگا به خوارزم، بخارا، نخشب، سمرقند، بلخ، هرات، طوس، مشهد، سرخس، تربت حیدریه، نیشابور، بسطام، غزنه و کابل سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار هند شد و پس از اقامتی کوتاه در دهلی، راه چین را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر مالدیو و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به فاس رسید. سپس عازم اندلس شد و به غرناطه رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از صحرای افریقا به تمبوکتو رسید. او سرانجام با بازگشت به فاس در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.

@@ خط ۲۹: / خط ۲۹: @@
 |پست تخصصی =
 |باشگاه =
-}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال [[افریقا، قاره|افریقا]] ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن [[حج]] راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر|شوشتر]]، [[شیراز، شهر|شیراز]]، [[اصفهان، شهر|اصفهان]] و [[تبریز، شهر|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به [[لارستان]] فارس، [[کیش، جزیره|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به [[آسیای صغیر]] و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ [[کریمه]] به جنوب [[روسیه]]، و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر|مشهد]]، [[سرخس، شهر|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر|نیشابور]]، [[بسطام، شهر|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از صحرای افریقا به تمبوکتو رسید. او سرانجام با بازگشت به فاس در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>
+}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال [[افریقا، قاره|افریقا]] ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن [[حج]] راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر|شوشتر]]، [[شیراز، شهر|شیراز]]، [[اصفهان، شهر|اصفهان]] و [[تبریز، شهر|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به [[لارستان]] فارس، [[کیش، جزیره|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به [[آسیای صغیر]] و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ [[کریمه]] به جنوب [[روسیه]]، و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر|مشهد]]، [[سرخس، شهر|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر|نیشابور]]، [[بسطام، شهر|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از [[افریقا، صحرای|صحرای افریقا]] به [[تمبوکتو]] رسید. او سرانجام با بازگشت به [[فاس]] در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>
 <br><!--11026200-->
 [[رده:جهانگردی]]
 [[رده:جهانگردان]]